1032 
De waarde van liet effect is bij waterstoftemperaturen door Dr. K. 
Il ( >' ~ w ' en v001 ‘ z ijne hulp bij de thans behandelde metingen 
ook gaarne mijn dank betuig — en mij onderzocht. Eene Mede- 
deeling daarover zal weldra verschijnen. Het blijkt daaruit dat liet 
effect,^ hetwelk (zie fig. 3 en detailfiguur 4) bij het dalen van 4°.25 K 
tot 2° K weinig verandert, bij het dalen van 14° K tot 4°.25 K 
belangrijk toeneem t. 
Opmerking verdient nog, dat de sprong bij Pb X n en bij Pb f{ 
zeer in grootte verschilt. De aard van liet lood kan misschien iets 
verschillen. Immers bij 20° K is — — - - — = 0,0284 en ^ Pu -h[ _ 0,0274. 
11 o W 0 
Onder de verschillende vragen, die zich voordoen is dan ook deze, 
of er soms een looddraad vervaardigd kan worden waarbij de magne- 
tische weerstand, tot eene drempelwaarde van het veld nul blijvende, 
verder vanaf de waarde 0 geleidelijk met het veld gaat toenemen! 
Er is wel geen twijfel aan, dat het thans waargenomen verschijnsel 
samenhangt met dat van het sprongsgewijs verschijnen van gewonen 
weerstand bij een bepaalde temperatuur in de suprageleiders. De 
analogie tusschen de uitwerking van eene verwarming en die van het 
aanbrengen van het magnetisch veld is, wat den weerstand betreft 
tot nog toe volkomen. 
Men zou geneigd zijn aan te nemen, dat eene door het magnetisch 
veld bepaalde draaiingsenergie eenvoudig opgeteld mag worden bij 
de draaiingsenergie van ongeordende beweging. Mocht men bij het 
ontstaan der hindernissen, die den weerstand bepalen, te doen hebben 
met dissociaties, in dier voege, dat bewegingen van electronen in 
bepaalde banen bij een bepaalde temperatuur labiel worden, zoo zou 
de magnetische centrifugaalkracht deze bewegingen reeds bij een 
andere temperatuur bijv. eenzijdig labiel kunnen maken. 
Indien het in Med. N°. 133 uitvoerig behandelde ontstaan van 
gewonen weerstand in suprageleiders bij stroomen boven een zekere 
diem pet waarde werkelijk eene eigenschap van het suprageleidende 
metaal is en niet aan storingen te wijten is, dan zou het nieuwe 
\ ei schijnsel ook met deze eigenschap samen kunnen hangen. Immers, 
wanneer eens bleek dat, — om een reeds in het bericht voor het 
Congres te Chicago ingevoerd beeld te gebruiken — , de vibratoren, 
die den weerstand geven, eerst in beweging kunnen worden gebracht 
zoo de electronenstroom met een voldoende snelheid er langs strijkt, 
dan zou het niet bevreemden, dat ook de magnetische weerstand eerst 
ontstaat wanneer de snelheid van rondgaande bewegingen der electronen 
g'oot g’ eil0e 8' is om de atomen mee te slepen en in draaiing te brengen, 
waai door zij dan de geordende beweging der electronen kunnen storen, 
