1 o:36 
vindt. Het is daarbij duidelijk geworden, dat wanneer de A het 
gevolg is van liet bestaan van een moleculair veld, dit veld door het 
brengen van de moleculen op grooteren afstand afneemt, en al vrij 
1 
spoedig, bij moleculaire concentraties van ongeveer, niet meer 
200 
merkbaar is. ') 
Nu is bij ferrialuin de afstand der Ak-atomen een dergelijke als 
bij welke het moleculaire veld der zuurstofmoleculen in de oplossing 
van zuurstof en stikstof van Perriek en Kamerlingh Onnes verdwijnt. 
Het gehoorzamen van deze stof aan de wet van Curie tot aan het 
vriespunt van waterstof zelfs kan dus daarvan het gevolg zijn, dat 
bij de atoom concentratie van het ijzer in deze stof de atomen op een 
afstand zijn, die ze veroorlooft zich als die van een normale para- 
magnetische stof te gedragen. 
Mocht deze opvatting juist zijn, dan zou het voorshands van belang 
zijn bij het bestudeeren van de paramagnetisehe stoffen opdeatoom- 
concentratie te letten. Om het aantal magnetonen in een paramag- 
netisch atoom te bepalen zoude men dus steeds ^samengestelde) 
verbindingen of zouten moeten kiezen, die aan dezen eisch van 
voldoende „verdunning” voldoen. Deze voorwaarde is dan ook bij 
vele paramagnetisehe stoffen, die bij de berekeningen over magne- 
tonen gediend hebben, vervuld. 
Rangschikt men de stoffen naar de grootte der atoomconcentratie 
dan schijnen in ’t algemeen de afwijkingen van de wet van Curie 
bij lagere temperaturen eerder te voorschijn te komen bij stoffen 
met grootere concentratie. De berekeningen van Oosterhuis (Comm. 
Suppl. 31) kunnen de mate van afwijking bij verschillende stoffen 
toelichten. Het zal dus wensehelijk zijn, wanneer men het aantal mag- 
netonen in een atoom bij lagere temperatuur wil bepalen, tot zeer 
kleine atoomeoneentraties af te dalen. Wat de meting betreft heeft dit 
geen bezwaar, daar de specifieke susceptibiliteit wel is waar bij kleine 
concentratie klein wordt, maar bij gelijke concentratie volgens de 
wet van Curie bij het overgaan naar lage temperaturen belangrijk 
toeneemt. Wij zouden op chemisch terrein komen, door over de 
keuze van verbindingen, welke voor dit doel geschikt zijn, uit te 
weiden. Dubbelzouten en samengestelde verbindingen schijnen wel 
bijzonder geschikt, wanneer men er ten minste in slaagt de cor- 
rectie voor het diamagnetisme aan te brengen. 
T ) Hiermede is een geval van de oplossing van een paramagnetisehe stofineene 
nagenoeg neutrale verwezenlijkt, van denzelfden aard als dat, hetwelk door Weiss, 
die zich reeds lang bezig hield met het zoeken van de afstandswet van het mole- 
culaire veld, bij zijne beschouwingen over de ferromagnetische alliages door extra- 
polatie werd gesteld. 
