1045 
eene methode te geraken, die deze, uit een theoretisch oogpunt zoo 
belangrijke, verbinding in geheel zuiveren toestand kon leveren. 
Na vele langdurige proefnemingen is dit ten slotte gelukt. 
Eerst trachtten we door modificaties in de oude methode het doel 
te bereiken ; na vele proeven bleek de volgende bereidingswijze 
de beste uitkomsten te geven. 
Men verhit s.di vinylglycol met een gelijk gewicht 99% mieren- 
zuur gedurende een half uur op 1 05°, distilleert dan de overmaat 
van mierenzuur in vacuo — tot 60° — af en ontleedt daarop het 
mengsel der formiaten bij de gewone drukking vrij snel door sterke 
verhitting (van 160°— 220 : ). De bovenste laag van het distillaat 
wascht men met water, distilleert in een koolzuurgas- ot' waterstof- 
atmosfeer, ter vermijding' van oxydatie, tot 110 at en droogt de 
verkregen vloeistof op gesmolten chloorcaleium. Door de aangebrachte 
wijzigingen is de opbrengst aan koolwaterstof aanzienlijk giootei 
en bedraagt 40% van het gebruikte glycol. 
Een zorgvuldige fractioneering van de verkregen koolwaterstof 
gaf echter ook thans geen constant kokend en smeltend product. 
Proeven om door uitvriezen liet verkregen praeparaat te zuiveren, 
hadden wel tot resultaat, dat het aanvankelijke smelttraject (van 
—55° tot -^47.5°) opgevoerd kon worden (van — -47 J tot — 32% 
maar de beschikbare hoeveelheid was te gering voor een voortge- 
zette zuivering. Daarom moest naar een andere bereidingswijze 
uitgezien worden. 
Men kon verwachten, dat door inwerking van wateronttrekkende 
stoffen op hexadiëenl.5ol.4. de gezochte koolwaterstof zou ontstaan. 
Deze alkohol, naar een door den heer Le Heux, eliein. docts., uit- 
gewerkt voorschrift, volgens Fournier bereid, werd met kalium- 
pyrosulfaat of met phtaalzuuranhydride behandeld. Uit 80 gr. van 
den alkohol kon door verhitten met 5—10 gr. kaliumpyrosulfaat 
21 gr., en, door verhitten met de theoretische hoeveelheid phtaal- 
zuuranhydride, 30 gr. van een beneden 100° kokend product ver- 
kregen worden, die echter bij voortgezette zuivering dezelfde hoe- 
veelheid hexatriëen opleverden. Het kookpunt (80°. 3 82°), zoowel 
als het smeltpunt ( — 34°. 5 tot — 29°) was liooger dan dat van de 
koolwaterstof volgens de eerste methode bereid; een zuiver product 
kon echter evenmin uit de beschikbare hoeveelheid worden verkregen. 
Daarom namen wij onze toevlucht tot bereiding uit een gekristal- 
liseerde stof en wel uit het boven vermelde dibromide C 6 H 8 Br 2 , dat 
volgens Griner, door inwerking van phosphorlribromide bereid was. 
Het door omkristalliseeren gezuiverde dibromide geeft door behandelen 
van de kokende alkoholische oplossing met zinkstot in goede opbrengst 
