1111 
stoffen. Deze groepeering treedt zooals bekend is, ook bij vele andere 
verschijnselen voor den dag. 
Evenwel, terwijl wat het hier te behandelen effekt betreft, zoowel 
de snb 1 als de sub 3 genoemde stoffen duidelijk meetbare verschijnselen 
vertoonen, zijn de onder 2 genoemde minder onderzocht en leveren 
tot dusverre slechts uiterst kleine effekten, x ) waarvan de aard nog 
moeielijk met zekerheid is aan te geven. De ferromagnetische en dia- 
magnetische lichamen hebben in tegenstelling met het llALi.-effekt 
gemeen, dat de optredende verandering steeds onafhankelijk is van 
de richting van het veld. Overigens is bij de ferromagnetische 
stoffen toe- en afneming van den weerstand geconstateerd, terwijl 
bovendien het teeken afhankelijk van de temperatuur bleek, * 2 ) althans 
bij Zweedsch ijzer. Verreweg de meeste metingen zijn voorts — en 
dit geldt voor alle lichamen - — aan konglomeraten verricht. 
In tegenstelling met de ferromagnetische stoffen foonen de dia- 
magnetische tot dusverre geen overgang van weerstandstoeneming 
in eene afneming met verandering van de temperatuur en is het 
effekt tot dusverre steeds eene aangroeiing van den weerstand ge- 
weest. De krommen, welke de afhankelijkheid van den weerstand 
van de veldsterkte weergeven, hebben alle netzelfde karakter, terwijl 
het effekt soms zeer groot is ; zoo bedroeg voor bismuth in een veld 
van 37 kilogauss bij — 190’ R'/R = 230 3 ), bij waterstoftemperaturen 
in een veld van 17 kgs R'/R = 38 O 4 }, voor grafiet bij de tempe- 
ratuur van vloeibare lucht en bij 40 kgs R'/R — 'i 30 5 ). Tot dus- 
verre zijn onderzocht de diamagnetisehe elementen bismuth, 6 ) anti- 
monium, 7 ) koolstof, 8 ) tellurium, 9 ) goud, 10 ) zilver, 1: ) koper, 12 ) zink, 13 ) 
lood, 14 ) cadmium, 15 ) kwikzilver 18 ). 
Voor bismuth, waarover eene uitgebreide literatuur bestaat, kan 
wat de voor 1909 gepubliceerde verhandelingen betreft, naar F. C. 
9 L. Grunmach en F. Weidert, Ann. d. Phys. 22, p. 141, 1907. 
2 ) H. Kamerlingh Onnes en B. Beckman, Goram. Leiden 12 N°. 132ft, 1912. 
8 ) H. du Bois und A. P. Wills, Verh. d. D. Phys. Ges. 1, p. 169, 1899. 
O H. Kamerlingh Onnes, Gomm. Leiden, 12 N°. 129, 1912. 
5 ) D. E. Roberts, Ann. d. Phys. 40, p. 453, 1913 
c ) F. G. Blake, Ann. d. Phys. 28, p. 449, 1909. 
6) 10 ) 12 ) iG) pp Kamerlingh Onnes en Bengt Beckman, Gomm. Phys. Labor. 
Leiden 12 N°. 129, 130, 1912. 
7 ) A. v. Ettingshausen, Wien. Akad. Ber. 59, p. 714, 1887. 
Ph. Lenard, Wied. Ann. 39, p. 637, 1890 
10) ïi) 12) 13) ié) 15) l. Grunmach en F. Weidert, loc. cit. 
15) 13) 8 j iG) 12) 10 ) ïi) j. Patterson Phil. Mag. (6) 3, p. 643, 1902. 
9) 15) 13) 10) c. vv. Heaps, Phil. Mag. (6), 24, p. 813, 1912, VI 22, p. 900. 1911. 
8 ) 13 ) 13 ) S. C Laws, Phil. Mag. (6) 19, p. 694, 1910. 
