1112 
Blake ‘) worden verwezen. Na dezen tijd zijn van belang de onder- 
zoekingen van Kamerlingh Onnes en Beckman * 2 ) die het verschijnsel 
tot - 258° bestudeerden. 
Koolstof werd onderzocht door Roberts, bij wien de literatuur 
te vinden is. Alleen zij nog opgemerkt dat onderzoekingen over ge- 
kristalliseerde praeparaten voor bismuth in ’t Leidsche laboratorium 
en door Lownds en voor grafiet door Roberts verricht zijn. Dit is 
van belang, daar de oriëntatie van de hoofdas van groot gewicht 
blijkt te zijn voor het effekt. Onderzoekingen aan kristallen zijn 
helaas te weinig uitgevoerd; tocli is vooral van deze zijde meer licht 
te wachten in de anders noodeloos gecompliceerde verschijnselen. 
Eene methode groote 'metaalkristallen te kweeken zou zeer zeker 
veel waarde bezitten. Tot dusverre gelukte het alleen voor bismuth 
kunstmatig eenigszins groote kristallen te vervaardigen. 
§ 1. Onderzoek van Antimoon. 
We zullen de volgende notaties bezigen: 
R' , Weerstand van het antimoonprae paraat in het veld, 
R' II, Weerstand in het veld terwijl de kristallografische as even- 
wijdig aan de veldrichting loopt, 
R' A-, Weerstand in het veld bij onderling loodrechten stand van 
kristalas en veldrichting, 
R, Weerstand zonder veld, terwijl een index onderaan de tempe- 
ratuur waarbij de weerstand gemeten is, zal aangeven, 
J? Veld; |.pj de absolute waarde van het veld. 
(f, Hoek tusschen de as en het veld. 
Uit verschillende antimoonkristalkonglomeraten van Merck wer- 
den de beste stukken uitgezocht; het materiaal was vermoedelijk zeer 
zuiver en bevatte volgens analyse minder dan een millioenste ijzer; 
de stukken werden naar de basische vlakken, die tevens vlakken 
van volkomen splijtbaar heid zijn, in dunne plaatjes gespleten. Deze 
plaatjes werden vervolgens in schellak ingelegd en voorzichtig in 
den vorm van staafjes geslepen. Aan een der staafjes (lang 4 m.m., 
breed 0.5 m.m., dik 0.15 m.m.) werden aan ieder einde twee koper- 
draden gesoldeerd, vervolgens werden deze draden die met schellak goed 
geïsoleerd waren, alle naar dezelfde zijde omgebogen en wel in de 
richting van de grootste lengteafmeting van het praeparaat. Het ge- 
heel, toeleidingsdraden en praeparaat, werd vervolgens geschoven in 
een glazen omhulsel, een cylindrisch buisje van 0.8 m.m. middellijn. 
Dit buisje werd geschoven in het uiteinde van een messingcapillair, 
!) F. C. Blake, Ann. d. Phys. 28, p. 449, 1909. 
2) 1. c. 
