1123 
§ 5. Algememe opmerkingen en conclusies. We kunnen naar aanlei- 
ding van het voorhanden waarnemingsmateriaal eenige opmerkingen 
maken betreffende de eleetronentheorie der metalen. 
Uit het teeken van het HALLefïeet blijkt dat de invloed van het 
magnetische veld op de zoogenaamde ,, vrije” electronen een gecom- 
pliceerd verschijnsel is. We kunnen uit de magnetische weerstands- 
verandering een blik krijgen in het mechanisme dat den electrischen 
stroom voortleidt. Immers bleek dat de weerstandsverandering in 
een kristalpraeparaat geheel afhing van den ouderlingen stand van 
kristalas en veldrichting L ) ; de onderlinge stand van stroomrichting 
en veldrichting is althans bij eerste benadering onverschillig. Hieruit 
blijkt dat voor zooverre de electronen „vrij” mochten zijn bij over- 
gang van molecuul tot molecuul, de werking van liet veld op deze 
„vrije” weglengten en de weerstandsverandering, die er het gevolg 
van is, niet in aanmerking komt. Theorieën als bv. die van 
1. J. Thomson, welke het verschijnsel trachten te berekenen uit een 
directe inwerking van het veld op „vrije” electronen kunnen der- 
halve nimmer het gewenschte resultaat opleveren. 
Het veld moet derhalve de weerstandsverandering teweegbrengen 
door bemiddeling van de moleculen, en het ligt voor de hand aan 
te nemen dat ook voor diamagnetische stoffen het veld een moleculair- 
oriënteerende werking heeft. Men kan zich Voorstellen dat anisotrope 
moleculen in ’t algemeen een grooter moment hebben dan isotrope ; 
derhalve zal, wanneer het magnetisch moment reeds aanwezig is vóór 
het opwekken van het veld, het veld een sterker richtende werking 
op anisotrope molekulén hebben ; evenzoo wanneer we onderstellen 
zooals vrij algemeen gedaan wordt — dat het diamagnetisme 
een geïnduceerd verschijnsel is, kunnen wij aannemen dat een grooter 
moment ontstaat in een anisotroop dan in een isotroop molekuul. 
We kunnen derhalve de conclusie trekken dat het kristalstelsel van 
invloed op het verschijnsel moet zijn. 
Inderdaad blijkt dit hel geval te zijn. Alle stoffen welke groote 
of tamelijk groote weerstandsverandering vertoonen, belmoren tot het 
hexagonale stelsel, terwijl die stoffen bij welke het effect in veel kleinere 
mate bestaat, tot het regulaire kristalstelsel belmoren. 
Naar aanleiding van de magnetische dubbele breking hebben ook 
Cotton en Mouton geconcludeerd dat het veld ook voor diamagne- 
tische stoffen een oriënteerende werking uitoefent. 3 ) 
Merken we ten slotte nog op, dat die stoffen welke een groote 
] ) D. E. Roberts, loc. cit. p. 46S. Tab. II. 
~) A. Cotton en H. Mouton, Journal de Physique (5) lp. 40, 1911. P. Langevin, 
le Radium 7 p. 249, 1910. 
