1137 
A 
j e F ( 0,v ) de -\- j' ee ^ 'A.(t,v)de 
U 
Ö' 1 dl 
I dO 
of 
v7( 
(rhy 
F{0,v) i-j te 6 -/ie : v)de — O' 1 j j'~ de 4 J ^ e 0 / (e,v) de 
vh o vh 
of 
1 dF(0,v) 
- (rl/)" F(0,v) = — (F . vh . 
2 V ’ dü 
waaruit volgt : 
vh 
F{Sv)=zCX e 28 f24) 
Het is blijkbaar niet mogelijk aan de C een zoodanige waarde 
te geven, dat bij meer dan één enkele temperatuur F(0,v) en 
e ” x (e,r) continue in elkaar overgaan. In het algemeen zal er bij 
e — vk een discontinuïteit in de waarschijnlijkbeidsfunctie optreden. 
Een middel om C te bepalen weet ik niet. Het meest voor de hand 
ligt er de waarde x( f > v ) aan t° e te kennen. Dan wordt de 
e — vh 
waarschijnlijkbeidsfunctie continue bij 6 — go, wat overeenkomt met 
het feit, dat bij hooger temperatuur de afwijkingen van de klassieke 
mechanica geringer worden. Met deze waarde van C zien wij, dat 
het aantal moleculen, dat een energie iets minder dan vh heeft, 
grooter is, dan dat een iets grootere energie heeft. De verhouding is 
hv 
e . Dit is in overeenstemming met de theorie van Planck volgens 
welke bij vibratoren die bezig zijn stralingsenergie te absorbeeren, 
slechts een gedeelte bij het bereiken van e == vh doorgaat met absor- 
beeren en dus overgaat in de groep waarvoor terwijl een 
ander gedeelte alle opgezamelde energie uitstraalt. Voor de kans op 
uitstraling vinden wij een andere waarde dan Planck. Dat kan niet 
verwonderen, daar wij aannamen, dat voor ej>rA de waarschijn lijk- 
heidsfunctie continue zou zijn, terwijl zij volgens Planck bij e = 2rA 
enz. nieuwe discontinuïteiten vertoont. In ieder geval zien wij, dat 
Planck’s hypothese aangaande de nulpuntsenergie slechts dan met 
de thermodynamische wet voor de verschuiving van het evenwicht 
is te rijmen, wanneer de waarschijnlijkbeidsfunctie bij e — vh een 
76* 
