1148 
rooden fosfor werd het bad langzaam opgevoerd tot boven het 
smeltpunt van deze modificatie. 
Bij deze verhitting moest, om de naald van den gasveermanometer 
te doen inspelen, de druk in de ruimte om dezen manometer voort- 
durend worden verhoogd. Aanvankelijk werd dit bereikt door, terwijl 
K 2 en K a geopend waren, langzaam door K 4 lucht toe te laten, doch 
daarna werd dit verkregen door, na K 4 gesloten te hebben, de buis 
tusschen het ventiel V en de kraan K x met C0 2 van hoogeren druk 
te vullen, en dan de kraan K 1 voorzichtig te openen. Daar de open / 
manometer hoogstens een overdruk van ± 4 atmosfeeren kon aan- 
geven. werd, wanneer deze druk was bereikt, K. 2 gesloten, zoodat 
bij hoogeren druk alleen de gesloten luchtmanometer M 2 dienst deed. 
Op zijn beurt werd de luchtmanometer, bij drukkingen van circa 
10 atmosferen afgesloten en de metaalmanometer M t afgelezen. 
Bij voorproeven was gebleken, dat de drie verschillende manometers 
voortreffelijk aan elkaar aansloten. 
Was de roode fosfor gesmolten, dan werd de temperatuur eenigen 
tijd konstant gehouden, de naald precies in zijn nulstand gebracht 
en de druk op den lucht manometer afgelezen. Vervolgens werd de 
temperatuur een weinig verhoogd of verlaagd ; daarna weer op het 
zelfde punt ingesteld en de vorige manipulatie herhaald om een 
voorstelling van de nauwkeurigheid der methode te krijgen. Het 
resultaat was, dat de fout bij die hooge temperaturen en drukkingen 
minder dan 0.1 atm. bedroeg. 
Op deze wijze konden wij de dampspanningslijn van den gesmolten 
rooden fosfor bepalen tot een temperatuur van 634°, en een druk 
van 58.6 atm., hetgeen inderdaad een zéér verrassend resultaat 
genoemd mag worden, want dat een buis van moeilijk smeltbaar 
glas van 2 cm. diameter en 2 mm. wanddikte bij een temperatuur 
van 634° een druk van 58 atmosferen kan weerstaan, werd door 
ons niet verwacht en wij hielden ons dan ook bij deze proeven op 
een geweldige explosie voorbereid, die echter gelukkig niet heeft 
plaats gehad. Dat het glas zelfs niet deformeerde werd hierdoor 
bewezen, dat na afloop van de proef de nulstand niet merkbaar 
veranderd bleek te zijn. 
Deze dampspanningsbepalingen van den vloeibaren rooden fosfor 
hebben wij kunnen voortzetten tot ± 85° beneden het tripelpunt, 
dat gelegen is bij 589.5 en 43.1 atm. Wel zette de onderkoelde 
fosfor zich hierbij in den vasten rooden om, doch het gelukte de 
proef zóó te nemen, dat, niettegenstaande dit, de dampruimte, tijdens 
de proef, verzadigd aan den damp van de vloeistofphase bleef. De 
methode, die hierbij gevolgd werd, was deze, dat voor elke bepaling 
