1196 
hem 1 ), dat de magnetisatie- coëfficiënten n dei' oxyden dezer metalen, 
bepaald volgens de methode van Curie en Oheneveau, en vergeleken 
met dien van liet kobaltsulfaat : CoS0 4 ,7HfJ, bedroegen (X 10 ~ 6 ): 
Voor : Nd Sm Eu Gd Tb Dys 
33,5 6,5 33,5 161 237 290 
terwijl deze getallen dan langs ’t holmium met een nog onbekende, 
doch waarschijnlijk zéér groo.te waarde, over ’t erbiurn, thulium, 
neoytterbium en ïutetium, gestadig afnemen. Omgekeerd is het lantha- 
nium diamagnetisch, terwijl ’t yraseodymium eene grootere waarde 
van n heeft, dan het neoclymium. Derhalve bezit dus de kromme, 
welke het verbaijd tusschen y en ’t atoomgewicht aangeeft, twee 
maxima-, een in de ceHum-g roep, en liet tweede, veel steilere, inde 
yttrium- groep. 
Evenzoo is er eene zoodanige periodiciteit in de basiciteit der 
oxyden op te merken, welke van het lanthanium daalt tot aan het 
terbium , dan stijgt tot bij ’t holmium, (yttrium) en erbiurn, om naar 
’t neoytterbium toe vervolgens weder te dalen ; daarbij zijn de ele- 
menten der reeks gerangschikt naar de stijgende oplosbaarheid hunner 
aethylsulfaten, dus: 
— La p' Nd Sm (Cerium- groep), 
en: Eu Gd Tb Dys Ho Yt Er Tim Yb (Yttrium- groep) 
Dergelijke periodiciteit treedt eveneens op voor de oplosbaarheid 
van andere zouten dezer metalen, zoo b.v. bij de oxalaten, enz. 
Tenslotte kunnen alle deze feiten toch wel de overtuiging geven, 
dat het niet aangaat, om zonder nauwkeurige en uitgebreide onder- 
zoekingen aan absoluut zuiver materiaal, ook met betrekking tot het 
atoomvolume dezer elementen in hun samenhang met de atoomge- 
wichten, de mogelijkheid eener zoodanige periodiciteit a priori te 
willen ontkennen ; integendeel geven de hier gepubliceerde onder- 
zoekingen allen grond, om eene zoodanige periodiciteit voor zéér 
waarschijnlijk te houden 2 3 * * ). 
§ 7 Thans moge hier nog een en ander meegedeeld zijn, omtrent 
de analoge onderzoekingen bij het scandium, het beryllium en het 
indium. Oorspronkelijk werd daarbij eveneens getracht, om met behulp 
i) Urbain et Janïsch, Compt. renet. 147 . 1286. (1908). 
3 ) In dit verband kan nog opgemerkt worden, dat eene soortgelijke abnormaliteit 
in de molekulaire volume’s der dubbelnitraten dezer zelfde, van Urbain afkomstige 
oxyden, voor korten tijd door Janïsch gevonden is (Zeits. f. anorg. Chemie. 76 , 
303. (1912), bij de zouten van het praseodymium en van het neodymium : de 
neodymium-se rbindingen hebben steeds een grooter molekuulvolume. 
