119? 
der aethylsulfaten tot liet beoogde doel te komen. Inderdaad gelukte 
bet, om de genoemde derivaten van liet scandimn en liet indium in 
gekris tal liseerden vorm te verkrijgen, welke kristallen echter papier- 
dunne plaatjes van mikroskopische afmetingen waren, ongeschikt 
voor goniometrische bepalingen, vooral ook, omdat zij altijd tot 
onontwarbare aggregaten aaneengegroeid zijn. Nochtans was het 
mogelijk te bewijzen, dat er geen verband bestaat tusschen den 
kristalbouw dezer aethylsulfaten, en die der eveneens driewaardige 
aardmetalen. De eerste zijn monoklien, en hebben karakteristieke 
optische eigenschappen, welke als zeer kenmerkend kunnen gelden. 
Het beryllium-aetkylsulfaat staat blijkbaar geheel geïsoleerd ten 
opzichte van alle andere aethylsulfaten. Het is tetragonaal, en heeft 
eene afwijkende samenstelling, daar het een basisch zout is, met de 
formule : Be ( S0 4 . C 2 H 5 ) . Be O -f- 4 O ; de analyse gaf : 14, 3% Be O. 
§ 8 . Aangezien deze zouten van ’t indium en scandimn dus weinig 
geschikt waren, om gemeten te worden, werden de acetylacetonaten 
bereid. De acetylacetonaten der eveneens trivalente, zeldzame aard- 
metalen kristalliseeren altijd als fijne, viltachtige naaldjes, welke 
niet goed meetbaar zijn. In tegenstelling daarmede kristalliseeren de 
acetylacetonaten der driewaardige metalen scandimn, almninum, 
indium, ijzer in groote, platte kristallen, welke al dadelijk als met 
elkaar nauw verwant, doch van de eerste groep zéér verschillend, 
moeten worden aangezien. De metingen bewijzen inderdaad, dat de 
scandimn-, indium- en ferri- zouten direkt isomorf zijn, terwijl het 
aluminium- zout met de genoemde in de betrekking van isodimortie 
moet staan. Deze driewaardige metalen belmoren (met het gallimn), 
dus wel in ééne groep te worden geplaatst, en zijn blijkbaar niet 
onmiddellijk verwant aan de zeldzame aardmetalen. Hiermede kan 
dus ook de vraag, of het scandimn tot de groep der zeldzame aard- 
metalen gerekend moet worden, zoowel op grond van vroegere 
argumenten (Urbain), als ook op grond van de hier aangevoerde, in 
ontkennenden zin worden beantwoord 1 ). 
EJet berylliumacetylacetonaat is monoklien, en is van alle andere 
acetylacetonaten in algemeen karakter weer zéér ver verwijderd. 
Deze verbinding is een hoogst merkwaardig object voor optische 
demonstratie: zij vertoont nh, bij eene enorme waarde der dispersie, 
verschijnselen van de kruising van assenvlakken, evenals die bij den 
a ) Zie hieromtrent echter ook het zoo juist verschenen onderzoek von R. J. Meyer, 
Zeits. f- anorg. Chemie 86. 268,(1914). Het is in verband met het bovenstaande, wel 
nauwelijks vol te houden, dat scandium, yttrium en lanthunium atoomhomoiogen 
zouden zijn. 
