1202 
ganglion voorzien zijn. Hierop volgt een fijne zenuw zonder ganglion 
(dus motorisch), die hij, evenals Joh. Muller, als Facialis interpreteert. 
Aan deze motorische Vil aansluitend vindt hij weer een wortel met 
ganglion, welke hij als derde Trigeminus had opvat, waarna de 
beide, reeds vroeger (1881) door hem beschreven acustische wortels: 
Ram. anterior en Ram. posterior komen. Veel verder naar achteren 
komt de stam van den vagus, die geen ganglion heeft. Dorsaal 
daarvan echter vindt hij een dunnen wortel, die een klein ovaal 
ganglion heeft* (p. 59). Het was hem niet mogelijk den laatstgenoemden 
wortel tot in zijn eindvertakkingen te vervolgen, maar hij is geneigd 
dezen als sensibelen vaguswortel te beschouwen. 
Na Gr. Retzius heeft Sanders v ) het thema weer opgevat. Raar 
ons het werk van dezen auteur tot nu toe niet toegankelijk was, 
kunnen wij het alleen citeeren naar de mededeel hijgen die Molm (l.e. 
infra) daaromtrent doet. Volgens dezen auteur vond Sanders den 
V 7 , VII, VIII en X zenuw, onderscheidt hij zich echter in zooverre 
van Retzius dat hij de achter den eigenlijken vagus intredende 
wortelen, welke Retzius als spino-occipitale wortels beschouwt, ook 
nog tot den vagus rekent. 
Sanders’ verdienste ligt daarin voornamelijk dat hij voor het eerst 
een beschrijving geeft van de kernrangschikking in de Oblongata, 
waarin hij twee eelgroepen onderscheidt, waarvan een geheel centraal 
ligt naast de middellijn der oblongata : „ganglia centralia” en een 
celgroep, die aan den iand der Oblongata ligt : gang Ha latero-ven- 
tralia, welke laatste zich in verschillende dikte uitstrekt van de 
intrede van den trigeminus lot aan den vagus. 
In Gegenbaur’s Festschrift doet Fürbringer 2 ) uitvoerige mededee- 
lingen over de spinale, spino-occipitale en vagale wortels (p. 616 en 
volgende). Wat de Amerikaansche Myxinoid Bdellostoma aangaat, 
geeft hij in zijn Textfig. 1 een afbeelding van de wortels, waarvan 
de vagus volgens hem uittreedt met 1 — 4 wortels (hij teekent er 2) 
en een overwegend motorisch character bezit (p. 619). Fürbringer 
zegt dat zijn beschrijving ook voor Myxine geldt. Hij beschouwt den 
nervus pharyngeus vagi van dit dier als een zenuw, waarvan de hoofd- 
9 Sanders. Researches un the nervous system of Myxine glutinosa. 1894. 
London ; Williams and Norgate. 
2 ) Fürbringer, Ueber die spino occipitalen Nerven der Selachier und Holoce- 
phalen und ihre vergleichende Morpliologie. Festschrift für Gegenbaur Teil III 1897 
S. 849-766. 
Zijn beschrijving komt zeer overeen met de door Ransom and Thompson gegeven 
beschrijving van Myxine. On the spinal and visceral nerves of Gyclostomata, 
Zool. Anz. Bnd IX, 1886. 
