Sterr onkunde. De Heer de Sittkr biedt ccnc mededeel ing aan 
van den Heer J. Wöltjkr Jr. : „ Over de Hypothese van Seeliger 
omtrent de afwijkingen in de beweging van de binnenplaneten.” 
(Mede aangeboden door den Heer E. F. van de Sande Bakhuyzen). 
Ter verklaring van de verschillen tusschen waarneming en be- 
rekening, die de saeculaire storingen in de baanelementen van de vier 
binnenplaneten vertoonen, heeft Seeliger 1 ) de hypothese uitgewerkt, 
volgens welke deze veroorzaakt worden door stofmassa’s, die door 
terugkaatsing van het zonlicht den aanblik bieden van het zodiacaal- 
lielit. Hij denkt zich deze massa’s in den vorm van een platte schijf 
om de zon, die zich ongeveer in de richting van de baanvlakken 
der planeten uitbreidt en tot buiten de aardbaan reikt; de dichtheid 
van de stof binnen deze schijf is het grootst in de onmiddellijke 
nabijheid van de zon, doch zelfs daar zeer gering. Ter berekening 
van de aantrekking van deze stofmassa, wordt de voorstelling nader 
gepreciseerd; we denken ons een aantal sterk afgeplatte omwentelings- 
ellipsoides met de zon als middelpunt, wier aequatorvlakken slechts 
kleine hoeken maken met de baanvlakken der planeten. Het is 
duidelijk, dat we door de superpositie van een aantal van dergelijke 
ellipsoides een platte schijf krijgen, waarbinnen de dichtheid vanaf 
het midden tot den rand op bepaalde wijze varieert. Seeliger komt 
tot het resultaat dat men volstaan kan met slechts 2 ellipsoides in 
te voeren, waarvan de eerste geheel binnen de baan van Mercurius 
ligt, de tweede tot buiten de aardbaan reikt. Het blijkt, dat er een 
zekere vrijheid bestaat in het aannemen van waarden voor de af- 
plattingen en voor de grootheden, die de ligging van de tweede 
ellipsoide bepalen. Als de grootheden, die zoo bepaald moeten worden 
dat rekenschap gegeven wordt van de te verklaren verschillen, voert 
Seeliger in de dichtheden van de beide ellipsoides, de helling en de 
lengte van den klimmenden knoop van het aequatorvlak van de eerste 
ellipsoide t. o. v. de ecliptica en een grootheid, die geen verband 
houdt met de werking van de stofmassa op de planeten, doch die 
betrekking heeft op de afwijking van het in de Astronomie gebruikte 
coördinatensysteem van een zoogenaamd ,,Inertialsystem”. 
Het vorige jaar maakte Prof. de Sitter mij opmerkzaam op de 
noodzakelijkheid om de hypothese van Seeliger te toetsen door te 
berekenen den invloed van de door Seeliger aangenomen massa’s 
op de beweging van de maan en de storing in de helling der ecliptica, 
x ) Das Zodiakallicht und die empirischen Glieder in der Bewegung der innern 
Planeten. Sitzungsbericbte der Bayerischen Akademie, XXXVI 1906 
