1243 
Men heeft n.1. 
Skeliger 
djl 
dt 
A 
C 
+ 2 .04 
+ 2 10 
— 3 .30 
— 2 .06 
Vooralsnog zijn deze grootheden beneden de grens van de onzeker- 
heid der waarnemingen. 
Natuurkunde. — De Heer Julius biedt eene mededeeling aan : 
,, Toetsing van de disper sie-theorie der zonnever schijnselen aan 
de metingen van Adams en St. John betreffende verplaatsingen 
van de Fraunhofersche lijnen in het spectrum van den zonne- 
rand en dat van zonnevlekken .” 
Voor nagenoeg alle verschijnselen, zoowel telescopische als spectros- 
copische, die de lichtverdeeling over de zonneschijf betreffen, worden 
onderling samenhangende verklaringen gevonden als men uitgaat van 
de hypothese, dat de duisterheid der Fraunhofersche lijnen in hoofd- 
zaak niet op absorptie, doch op anomale breking en verstrooiing 
van het licht berust. 
Men weet dat afzonderlijke groepen van zulke lichtverschijnselen 
ook op geheel andere wijzen kunnen worden uitgelegd, sommige als 
gevolgen van selectieve emissie en absorptie bij verschillende tempe- 
raturen, andere als luminescentie- werkingen, weer andere als effecten 
van drukking, van beweging in de gezichtslijn, van magnetische 
velden, enz. ; maar geen dier verklaringsbeginselen laat een zoo 
algemeene toepassing toe als de anomale dispersie. Dit moge voor 
de dispersietheorie eene aanbeveling zijn — een voldoende grond 
om haar te aanvaarden is het natuurlijk niet, zoolang nog getwijfeld 
kan worden aan de juistheid van haar grondstelling: dat straalbreking 
in de zon voor ons merkbaar is. 
Bij velen schijnt die twijfel inderdaad te bestaan. Onlangs bijv. 
heeft Gouy eene verhandeling gepubliceerd : „Sur 1’absence de réfrac- 
tion sensible dans Patmosphère du Soleil”. r ) 
Hoe echter kan men zekerheid verkrijgen aangaande de oorzaak 
van een zonneverschijnsel ? In absoluten zin is dat nimmer mogelijk ; 
maar wanneer een zeer algemeen voorkomend verschijnsel ontdekt 
(Medegedeeld in de vergadering van 28 Februari 1914). 
i) G. R. 157, p. 1111—1114, 8 Dec. 1913. 
