1248 
TABEL I. 
Gemiddelde verplaatsingen in opeenvolgende deelen van het spectrum. 
Deel van het 
spectrum 
Aantal gemeten 
lijnen 
Gemiddelde A 
Gemiddelde 
verplaatsing 
2 3625 tot 3725 
47 
3675 
0.0147 
3880 » 4035 
86 
3957 
0.0141 
4055 » 4205 
47 
4130 
0.0197 
4215 > 4410 
78 
4312 
0.0176 
4635 » 4830 
76 
4732 
0.0317 
5120 » 5350 
86 
5235 
0.0233 
5590 » 5690 
9 
5640 
0.0219 
5800 » 5870 
11 
5835 
0.0328 
5890 » 6070 
27 
5980 
0.0294 
6390 » 6650 
27 
5620 
0.0277 
wijken daarvan véél meer af dan uit waarnemingsfouten verklaard 
kan worden. De waarden 0,0317 bij A 4732 en 0,0233 bij A 5235 
bijvoorbeeld zijn gemiddelden respectievelijk voor 76 en 86 lijnen ; 
de verschillende lij wsterkten zijn in beide groepen ongeveer gelijkelijk 
vertegenwoordigd ; men is dus wel genoodzaakt te besluiten dat, 
afgezien van den invloed der lijnsterkte, het bedrag der verplaatsin- 
gen een grootheid is die fluctueert langs het spectrum. Wel is waar 
zijn, over het geheel genomen, de verplaatsingen grooter in het 
roode dan in het violette deel van het spectrum', maar van evenredig- 
heid met de golflengte is geen sprake. 
Van welken kant men de theorie van Evf.rshed en Sr. John ook 
bekijkt, overal ziet men haar afstuiten op groote bezwaren. 
De verschuivingiën der Fraunhofersche lijnen naar het rood, be- 
schouwd uit het oogpunt van de anomale-dispersietheorie. — Elke 
resoneerende electronensoorf in een doorstraalde middenstof doet 
daarvan den brekingsindex in de omgeving van het resonantiegebied 
varieeren op de wijze, aangeduid in Fig. 2 bij de lijn A Als de 
beschouwde electronensoort er niet was, zou op die plaats van het 
spectrum de brekingsindex een zekere waarde n 0 bezitten, bepaald 
door den gezamenlijken invloed van de overige electronen. In de 
figuur is ondersteld dat n 0 grooter is dan 1. 
