1249 
Van beteekenis voor hetgeen in de middenstof gebeuren zal met 
de verschillende lichtsoorten uit de omgeving van A 1 is nu de 
waarde der „brekende kracht” n — 1 van het medium voor elke 
golflengte. Evenredig met (n — i) * 2 is de moleculaire verstrooiing 
(Rayleigh) *) ; afhankelijk van ± (n — 1) zijn in het algemeen de 
breking sefecten die zich vertoonen als het licht ruimten doorloopt 
waar de optische dichtheid van plaats tot plaats verschilt. 2 ) 
Stralen voor welke n weinig van de eenheid afwijkt, ondergaan 
in de onregelmatige dichtheidsgradiënten der zonnegassen slechts 
geringe veranderingen van richting en brengen dus weinig lichtcon- 
trasten teweeg. Laten wij deze stralen buiten beschouwing. In de 
figuur trekken wij dus twee evenwijdige stippellijnen op gelijke 
afstanden boven en onder de lijn n — 1 ; dan zullen waarneembare 
brekings- en verstrooiingseffecten in hoofdzaak slechts worden voort- 
gebracht door de stralensoorten, wier waarden van n uitsteken 
buiten de zone die tusschen de stippellijnen begrepen is. De twee 
gearceerde velden zijn dan in zekeren zin maat voor het gemiddeld 
bedrag der uitwerkingen van anomale dispersie, welke men aan de 
beide kanten der lijn verwachten mag. Wordt nu inderdaad, 
p ln de allernaaste omgeving van het resonantiegebied gaat de formule van 
Rayleigh niet ongewijzigd door. Vergel. bijv. Natansoa, Bulletin de 1’acad. d. sc. 
de Cracovie, Janvier 1914. 
2) Verst. Natuurk. Afd. XVIII, blz. 194—200, 1909. 
