1252 
volgende deelen van liet spectrum vooreerst de aantallen der daarin 
door Adams gemeten lijnen, en dan de gemiddelde verplaatsingen. 
In Fig. 1 (blz. 1247) zijn deze waarden door kruisjes aangeduid. 
Zij nemen geleidelijk toe met toenemende golflengte (behoudens een 
kleinen teruggang bij ). 5000 die misschien toevallig is 1 )). 
De volgende denkbeelden omtrent mogelijke oorzaken dier toe- 
neming spreek ik slechts onder voorbehoud uit. In de eerste plaats 
zon het kunnen zijn dat de waarde van n 0 (de oorzaak van de 
asymmetrie) gemiddeld stijgt van violet naar rood 2 ); en dit behoeft 
natuurlijk niet gelijkmatig te gebeuren, dus de anomalie bij / 5000 
is op deze wijze tevens begrijpelijk. 
Een tweede oorzaak die de verplaatsingen kan doen toenemen 
met de golflengte is gelegen in het gezamenlijk effect van onregel- 
matige straalbreking en moleculaire diffusie van het licht. Denken 
wij ons voor een oogenblik de onregelmatige dichtheidsgradienten 
in de zonnegassen eens alle verdwenen, zoodat alleen de zwakke 
radiale gradiënt overblijft. De heldere kern van de zon zou dan 
gezien worden door een matig doorschijnende middenstof heen door 
een soort van dunnen nevel, als gevolg van moleculaire verstrooiing. 
Daar de verstrooiings-coëfficient omgekeerd evenredig is met de 
vierde macht van de golflengte, zou een bepaalde graad van nevel- 
achtigheid voor violet licht op een hooger niveau worden aangetroffen 
dan voor rood licht. Waren er zelf-lichtende of absorbeerende voor- 
werpen in het medium aanwezig, dan zou men ze in rood licht op 
grootere diepte nog gewaarworden dan in violet licht. Laten wij nu de 
onregelmatige dichtheidsgradienten weer terugkeeren, en daarmee de 
richting- veranderingen der stralen en de ongelijkmatige verdeeling 
der lichtsterkte. Blijkbaar zullen de roode lichtbundels gemiddeld 
grootere afstanden door de zon hebben afgelegd eer zij uittreden, 
dan de violette bundels. Rood licht heeft dus in het algemeen meer 
gelegenheid gehad om groote veranderingen van richting te ondergaan 
en daardoor contrasten voort te brengen, dan violet licht. Zoo zouden 
dus alle brekings-effecten, o.a. de verschuiving der Fraunhofersehe 
lijnen naar het rood, kunnen toenemen met de golflengte. 
Ten slotte nog een woord over de groote ongelijkheid der ver- 
plaatsingen, zelfs voo) 1 lijnen van gelijke sterkte. De dispersietheorie 
D Op dezelfde plaats van het spectrum treft men intusschen ook in de grootte 
van het EvERSHED-elfect den sterksten achteruitgang aan; e..' merkwaardigerwijze 
vertoont de tabel van H. G. Vogel, betreffende diens spectrofolometrische metingen 
van de verdeeling der lichtsterkte over de zonneschijf, in dat spectraal gebied 
eveneens een anomaal verloop. 
2 ) Vergelijk „Le Radium” VII, Oct. 1910. 
