1325 
bleek, dat gelatine en water beide gelijkelijk in gewicht afnamen, 
waarbij er op gewezen zij, dat de exsiccator niet geëvacueerd werd. 
TABEL II. 
Tijd 
Gew. schaal 
4- water 
Afname 
Gew. schaal 
+ gelatine 
Afname 
47 . 458 
48.391 
temp. 22° 
(kamer). 
24 uur 
47.238 
.220 
48.209 
.182 
24 .” 
47.031 
.207 
48.009 
.200 
24 „ 
46.868 
.163 
47.863 
.146 
48 „ 
46.567 
.301 
47.525 
.338 
2e proef (drie schaaltjes water). 
tijd 
gew. n0 1 
afname 
gew. n° 2 
afname 
gew. n° 3 
afname 
81.129 
64.399 
45.888 
temp. 22° 
(kamer). 
24 uur 
80.868 
.261 
64.041 
.358 
45.591 
.297 
24 „ 
80.601 
.267 
63.709 
.332 
45.291 
.300 
Wij zien hieruit, dat bij deze inrichting der proef een schaaltje 
water 200 a 300 m.G. per etmaal in gewicht afneemt, en derhalve 
de proeven, die met gelatine op deze manier genomen zijn, niets 
bewijzen. 
Waar dit water heengaat, is niet zoo gemakkelijk te verklaren. 
Men zou kunnen meenen, dat het dient, om de geheele ruimte van 
den exsiccator met damp te verzadigen ; evenwel is daartoe een veel 
kleinere hoeveelheid voldoende, daar 1 Ij. verzadigde waterdamp 
van 22° slechts 19 mG. weegt. Temperatuurverschillen zijn ook niet 
waarschijnlijk, omdat de door ons gevonden veranderingen steeds in 
één richting zijn, en het niet in te zien is, waarom liet water 
middenin den exsiccator altijd warmer zijn zou dan zijn wanden. 
Bovendien heerschte in de kamer een betrekkelijk hooge temperatuur 1 ), 
die slechts binnen 0,5° schommelde, en kwamen de schaaltjes er dus 
na de weging eerder kouder dan warmer in. Ook werd gecontroleerd, 
of tijdens de weging en de voorbereiding daartoe een gewichtsverlies 
optrad ; dit verlies was echter gemakkelijk — door vlug te werken 
kleiner dan 1 mG. te houden. Er blijft nu ter verklaring slechts 
over, of dat de waterdamp door het vetlaagje heen, dat zich tusschen 
9 Behalve in twee seriën van tabel 111; daar zijn de verschillen toch even groot 
