i 327 
exsiccator en deksel bevindt, naar buiten diffundeert, óf dat er aan 
de aanzienlijke glasoppervlakte van den exsiccator water geadsorbeerd 
wordt. Dit laatste is wellicht liet waarschijnlijkst, daar wij in kleinere 
exsiccatoren — model Frësënius — veel kleinere afnamen vonden, 
en daar ook gewichtsverlies waargenomen werd bij een nog andere 
inrichting der proef. Een glazen klok, waarin een weegfleschje met 
in water opgezwollen gelatine hing, werd gedeeltelijk in een emmer 
met water geplaatst, zoodanig, dat de gelatine eenige cM. boven het 
wateroppervlak bleef. Hier kan van diffusie naar buiten geen sprake 
zijn. Toch is de adsorptie-hypothese niet zonder moeilijkheden; want 
bij de thans bedoelde proeven werd te voren de exsiccator of de 
klok met water goed omgespoeld en bevochtigd, zoodat men zou 
meenen, dat het glasoppervlak geheel met een waterlaagje bedekt 
was. Wellicht werken de beide laatstgenoemde oorzaken van gewichts- 
verlies samen. 
Wat ook de oorzaak der afname zij, in elk geval volgt uit deze 
tabel nog eens met zekerheid, dat water en opgezwollen gelatine 
beide afnemen. Wilden wij dus de waarneming van von Schkoeder 
werkelijk bevestigen, dan moesten we eerst een inrichting hebben, 
waarbij water alleen geen verlies ondervond. 
Hoe moeilijk het is op de statische methode exacte waarnemingen 
te doen, illustreert een proefreeks, die ondernomen werd naar aan- 
leiding van de reeds meermalen genoemde mededeeling van Foote. 
In een glazen buis bevonden zich boven elkaar twee kleine buisjes 
met water, die vooraf gewogen waren. De buis werd met een 
TABEL IV. 
Tijd 
gew. onderste 
buisje 
afname 
gew. bovenste 
buisje 
afname 
22.098 
24.000 
48 uur 
22.090 
.008 
23.992 
.008 
temp. 18°.0 
48 „ 
22.081 
.009 
23.980 
.012 
caoutchouc-stop 
2e proef. 
22.060 
23.923 
48 „ 
22.051 
.009 
23.918 
id. id. 
10.108 
3e proef. 
36.289 
36.244 
.045 
48 
10.098 
.010 
dichtgesmolten 
