1334 
storingen, in de vorige mededeeling genoemd, was een beschouwing 
van het evenwicht (1) of' (4) voldoende. Er werd toen verg. (4) 
gekozen, en 2 M en il/ 2 werden daarom de pseudokomponenten 
genoemd, terwijl men natuurlijk evengoed ‘1M’ -J- 60 en -j- 60 
had kunnen nemen. 
Nu is het duidelijk, dat, wanneer in het metaal ionen van gelijk^ 
samenstelling doch van verschillende waardigheid voorkomen, het 
evenwichtsschema het volgende kan zijn. 
M-' -f 2 + 3 0 (1) 
(2) ^ (3) .... (II) 
Het stelsel is dan pseudoternair, doch voor de meeste gevallen zal 
het voldoende zijn het pseudobinaire stelsel, door verg. (1) aangegeven, 
te beschouwen en M" -|- 2 0 en M" -[-3 0 tot pseudokomponenten 
aan te nemen. Een dergelijk evenwicht zal moeten worden aange- 
nomen, wanneer het metaal onder verschillende omstandigheden met 
een verschillende waardigheid in oplossing kan gaan. Vermoedelijk 
doet dit geval zich veelvuldig voor. 
Natuurlijk is de metaalphase ook reeds komplex, wanneer er naast 
ongeladen moleculen metaalionen voorkomen,' doch deze komplexiteit 
is niet voldoende om het eigenaardige electromotorische gedrag der 
metalen te verklaren, terwijl de schema’s 1 en II ons daartoe wel 
in staat stellen. 
In verband met de voorafgaande beschouwingen kon worden aan- 
getoond, dat het unaire electromotorische evenwicht in de A, x figuur 
van een pseudostelsel thuis behoort, hetgeen onder bepaalde omstandig- 
heden duidelijk kan blijken, wanneer het namelijk gelukt het metaal 
uit den innerlijken evenwichtstoestand te brengen. Zoo werd b. v. 
aangetoond, dat, wanneer men een metaal langs electrolytischen weg 
in oplossing brengt, dus tot anode maakt, het innerlijk evenwicht 
zal worden verstoord en het metaal zich oppervlakkig zal veredelen, 
wanneer althans de oplossingssnelheid grooter is, dan de snelheid, 
waarmede zich het innerlijk evenwicht instelt. In dit geval zal dus 
het oplossende metaal ten opzichte van een hulpelectrode van het- 
zelfde metaal, dat oppervlakkig in innerlijk evenwicht is, positief 
moeten worden. Brengt men het metaal omgekeerd electrolytisch tot 
afscheiding, dan zal het tegenovergestelde plaats grijpen en het zich 
afscheidende metaal zal tegenover de hulpelectrode onedeler zijn en 
dus negatief. 
Daar de anodische evenwichtsverstoring gepaard gaat met een 
vermindering van de meer actieve molecuulsoorten, zal dit proces 
een vermindering der chemische activiteit veroorzaken. Dit is dan 
