1347 
kelijk tot deze aanname over te gaan, want bij onze proeven ver- 
toonde zich op de aluminiumelectrode niets van aanloopkleuren en 
liet metaal bleef prachtig spiegelend. 
Om na te gaan of zich bij onze experimenten een huidje van grooten 
weerstand om de anode had gevormd, deden wij de volgende proef. 
Op den bodem van het vat met de Al 2 (S0 4 ) 3 -oplossing, werd een 
laag kwik gebracht, en de aluminiumelectrode anodisch gepolariseerd. 
Wanneer nu deze electrode met een huidje van grooten weerstand 
was bedekt, dan moest een indompeling van het eene uiteinde van de 
aluminiumelectrode in het kwik geen invloed uitoefenen op het 
spanningsverschil tusschen de aluminiumanode en de hulpelectrode. 
Bestaat dit huidje echter niet, dan zal bij de zooeven beschreven 
manipulatie de aluminiumelectrode kontakt maken met het kwik en 
het genoemde spanningsverschil zal gewijzigd worden. 
Het resultaat was nu, dat wanneer tijdens de anodische polarisatie 
de aluminiumanode in het kwik gedompeld werd, en de stroom 
daarop werd verbroken het spanningsverschil met de hulpelectrode 
absoluut niet was veranderd, hetgeen dus bewees, dat de aluminium- 
electrode geen kontakt met het kwik maakte, maar met een laagje 
electrolyt omgeven was. Dit bleek geen specifieke eigenschap van 
de anode te zijn, want na kathodische polarisatie werd hetzelfde 
waargenomen. Een ongepolariseerde Al-draad, uit den electrolyt in 
de kwiklaag gedompeld, nam oogenblikkelijk den potentiaal van 
het kwik aan, waaruit dus volgt, dat de gaslaag op het aluminium 
den electrolyt vasthoudt. 
Op deze wijze kon dus de kwestie van het huidje niet wor- 
den opgelost. Het merkwaardige is dat het huidje bij anodische 
polarisatie ontstaan, door kathodische polarisatie onmiddellijk weer 
schijnt te verdwijnen. Een vliesje van A1 2 0 3 aan te nemen 
brengt groote moeilijkheden mede, in de eerste plaats kan dit 
oxyde onder deze omstandigheden niet door H in status nascens 
worden gereduceerd, en in de tweede plaats blijkt, althans met het 
ongewapende oog, van dit huidje niets, daar geen aanloopkleuren zijn 
waar te nemen en het metaal sterk spiegelend blijft. Het lijkt ons 
daarom niet te gewaagd op grond hiervan te besluiten, dat het 
huidje geen oxydlaagje zijn kan, en het eenige wat nu overblijft is 
dit, aan te nemen, evenals wij dit bij ijzer hebben gedaan, dat de 
zuurstof bij de anodische polarisatie in het aluminium oplost en dat 
deze oplossing bij aluminium een grooten electrischen weerstand 
bezit. Wij komen dus zoodoende tot de aanname van een laagje met 
grooten weerstand, waarvan men echter kan inzien, dat het bij 
kathodische polarisatie geheel verdwijnt om plaats te maken voor 
