1 390 
Eerst trachtte ik dooi - electrische ontladingen in eene verhitte, ge- 
evacueerde Woou’sche buis, waarin zich natrium bevond, betrekkelijk 
smalle emissielijnen te verkrijgen, die intensief genoeg zouden zijn 
om bij het onderzoek met den échelonspectroscoop de absorptielijnen 
er op te superponeeren. Zulks bleek evenwel niet het geval te zijn, 
de breedte bleet aanzienlijk, en de zelfomkeering hinderlijk. 
Daarop heb ik een anderen weg ingeslagen, en als lichtbron eene 
booglamp gebezigd. Ter verkrijging van monochromatisch licht ge- 
bruikte ik den bovengenoemden spectrometer als monochromator, 
waai bij ik de breedte der spleten zoodanig verminderde, dat het 
uittredende licht een bereik van slechts ongeveer 0.5 A.E., bij som- 
mige waarnemingen 0.4 A.E., omvatte. In dat geval zullen de nabu- 
i ige spectra elkaar slechts voor een klein deel overdekken, aangezien 
de afstand tusschen twee opeenvolgende orden 0.39 A.E. bedraagt. 
Het oplossend vermogen van den échelonspectroscoop, die uit 30 
platen van 14.45 m.m. bestaat, bedraagt \ oor D-licht rond 450.000 *). 
De absorptielijnen van den lichtboog, die door den daarin aan- 
wezigen natriumdamp veroorzaakt worden, blijken, op deze wijze 
waargenomen, beide dubbel te zijn. Zoowel bij D 1 als bij D , zijn 
er twee maxima van absorptie, die bij eenigszins scherper zijn 
dan bij D. 2 , en waarvan de afstand bij D, kleiner is dan bij I) 2 
onder overigens dezelfde omstandigheden. Echter zijn deze afstanden 
veianderlijk. Meestal bedroeg de afstand, wanneer de lamp normaal 
brandde, bij gebruik van Siemens’ SA-kolen voor een punt nagenoeg 
m het midden van den boog gelegen, voor D x 0.053 I.E., voor D„ 
0.078 A.E. Het kwam echter soms bij een zeker paar kolen voor, dat de 
afstand veel kleiner was, tot zelfs de helft toe, insgelijks ook wel, 
dat hij grooter was, tot bijna het dubbele van het genoemde bedrag. 
Hij het aanbranden van nieuwe kolen is de afstand eveneens veel 
grooter dan de normale ; sist de boog, dan heeft het tegenovergestelde 
plaats: de lijnen worden zwakker en de afstand kleiner, bij sterk 
sissen kunnen ze zelfs geheel onzichtbaar worden. Ook op ver- 
schillende plaatsen van den boog is de afstand verschillend, bij de 
negatieve kool is de afstand veel grooter — ongeveer tweemaal zoo 
gioot doorgaans — dan bij de positieve kool. 
Tusschen de beide absorptiemaxima iigt insgelijks een gebied van 
absorptie, dat over ’t geheel slechts weinig lichtsterker is dan de 
maxima van absorptie. Af en toe verkrijgt men den indruk, dat er 
1) De ultkomsten VdU de waarnemingen omtrent de componenten van de kwik- 
ijnen, met behulp van dezen échelonspectroscoop verricht, stemden overeen met 
die van de meeste andere waarnemers. 
