1395 
lijnen, die werden waargenomen, nadat het licht door natriumdamp 
in eene gelijkmatig' verhitte glazen bnis was gegaan. Ook hier zonde 
men lichte lijnen moeten waarnemen, op eenigen afstand van de 
donkere, waarvan echter geen sprake was. 
Daarentegen zag ik — zooals ik reeds zooeven opmerkte — bij 
gebruik van de onsymmetrisch verhitte Wooü’sche buis eene scherpe 
lichte lijn naast het donkere gebied, welk laatste dan tevens in het 
midden zwarter werd, inderdaad is ook uit dit gebied, behalve het 
geabsorbeerde, tevens liet anomaal gedispergeerde licht verdwenen. 
Alles samengenomen, ben ik derhalve van meening, dat bij mijne 
definitieve resultaten de anomale dispersie geen invloed heeft gehad. 
Een ander verschijnsel, dat zich aanvankelijk op eigenaardige 
wijze deed gevoelen, wil ik hier nog vermelden. Bij mijne eerste 
proeven had ik de glazen buizen, waarin de natriumdamp ontwik- 
keld werd, vóór de intredespleet van den speet rometer geplaatst, 
zoodat de geheele bundel wit licht er door ging. De metingen, die 
ik toen deed van de afstanden der componenten bij verschillende 
buizen, die zich van elkaar onderscheidden in de dikte van de door- 
straalde laag damp, stemden niet met elkaar overeen ; bij 
dezelfde temperatuur werd de afstand der componenten grooter gevon- 
den, naarmate de doorstraalde laag dikker was. Dit eigenaaidige 
verschijnsel moet ongetwijfeld een gevolg zijn van de aanwezigheid 
van het fluorescentielicht, dat de natriumdamp uitzendt onder den 
invloed van het invallende witte licht. Volgens de onderzoekingen 
van Wood l ) treden in het fluorescentielicht juist de beide D-lijnen 
sterk op den voorgrond. Dit licht zal des te sterker zijn, naarmate 
de doorloopen laag dikker is. Op deze wijze is het verklaarbaar, 
dat het absorptiespectrum eene ' wijziging kan ondergaan, <1 ie met 
toenemende laagdikte grooter zal worden. 
Zal echter de afstand der absorptiemaxima toenemen tengevolge 
van de superpositie van het fluorescentielicht over het absorptie- 
spectrum, hetgeen bij de hoogere temperaturen zeer sterk het geval 
is (zie de krommen {D l ) / en dan is het gemakkelijk in te zien, 
dat het maximum, resp. de maxima, van het fluorescentielicht tusschen 
de absorptiemaxima moet zijn gelegen, zoodat de kromme, die de 
intensiteit van het fiuorescenlielicht voorstelt, ter plaatse van de 
absorptiemaxima eene stijging vertoont, wanneer men zich beweegt 
naar een punt, midden tusschen de beide absorptiemaxima gelegen. 
Vielen de absorptiemaxima samen met maxima van fluorescentie, 
dan zouden de eerste zich öf niet verplaatsen, óf ze zouden zich in 
') R. W. Wood. Phys. Opt. p. 444; 1905. 
