1397 
Wel zal m.i. naast de dichtheid ook de temperatuur invloed 
kunnen hebben, al zal deze ook gering zijn. Waren de boeglijnen 
uitsluitend afhankelijk van de dichtheid van den damp in den boog, 
dan zouden de horizontale gestippelde lijnen in de figuur de krom- 
men voor D, en D , moeten snijden in punten, waarvoor de abscissen 
gelijk zijn. Aangezien zulks tennaastenbij het geval is, kan de invloed 
van de temperatuur niet zeer groot zijn. 
Ook wat de mate der absorptie — dus de waarde van den absorp- 
tie-index betreft, kan er zeer wel verschil bestaan tusschen hoogere 
en lagere temperaturen, echter heb ik dit niet nagegaan. len slotte 
zijn de absorptielijnen van lage temperatuur iets scherper dan die in 
den lichtboog. 
Terugkomende op hetgeen Mej. v. Ubisch uit hare proeven 
afleidde, n. 1. eene verplaatsing van de absorpiiemaxima van natrium- 
damp bij verandering van temperatuur, kunnen we ons afviagen, 
of dit resultaat in verband is te brengen met de zooeven beschreven 
waarnemingen. 
Bij de bedoelde proeven kwam het aan op de absorptie, die de 
componenten van de beide magnetisch gesplitste natriumlijnen (koit- 
weg ZEEMAN-componenten genoemd) in de met natriumdamp gevulde 
WooD’sche buis ondergingen. 
Daarbij werden, zoowel loodrecht op de krachtlijnen van het 
magnetisch veld (transversaal), als ook in de richting dezer kiacht- 
lijnen (longitudinaal), metingen gedaan van de relatieve intensiteiten 
van de verschillend gepolariseerde lichtbundels (bij de transversale 
waarnemingen de evenwijdig aan en loodrecht op de krachtlijnen 
gepolariseerde, bij de longitudinale waarnemingen de beide circulair 
gepolariseerde bundels), afkomstig van eene natriumvlam, die zich 
tusschen de polen van een magneet bevond ; liet ongedispergeerde 
natriumlicht onderging in eene Woon’sche buis absorptie. Telkens 
werd deze buis op eene bepaalde temperatuur verhit, en, terwijl 
deze temperatuur constant bleef, het magnetisch veld gevarieëerd; 
totdat het verschil der intensiteiten van de verschillend gepolari- 
seerde lichtbundels een maximum was ; deze meting geschiedde door 
draaiing eener glasplaat, die als compensator dienst deed. Voor iedere 
temperatuur der Woon’sche buis werd het veld bepaald, waarbij het 
verschil der intensiteiten een maximum werd. Nu maakt Mej. 
v. Ubisch de onderstelling, dat dit verschil dan een maximum zal 
zijn, wanneer de eene Zeeman- conipon ent. samenvalt met het maxi- 
mum van absorptie, de andere in ’t geheel niet wordt geabsorbeerd. 
Met behulp hiervan leidt de schrijfster af', dat bij 270° de verschui- 
o 
ving van de natriumlijnen omstreeks 0.17 A. E. zou bedragen; in 
93 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXII. A°. 1913/14. 
