1398 
dai geval was dus het verschil der intensiteiten een maximum bij 
o 
een afstand der ZuEMAN-componenten van gemiddeld 0.34 A. E. 
Nu is liet bij nadere beschouwing duidelijk, dat de juiste inter- 
pretatie van de waarnemingen van Mej. v. Ubisch zeer ingewikkeld 
zou zijn, en dat daartoe veel meer gegevens ter beschikking zouden 
moeten staan. In de eerste plaats zou men moeten kennen de juiste 
afstanden en intensiteiten der ZiiEMAN-componenten, voordat ze in de 
Woon’sche buis absorptie ondergaan ; verder zou het nauwkeurige 
verloop van de kromme, die het verband tusschen de intensiteit van 
het in deze buis doorgelaten licht met de golflengte weergeeft, be- 
kend moeten zijn. Waar de absorptiemaxima van natriumdamp geen 
scherp begrensde lijnen zijn, zal van de intensiteit en scherpte dezer 
maxima veel afhangen ; des te meer springt dit in het oog, wanneer 
men in aanmerking neemt, dat het werkelijke maximale intensiteits- 
verschil, door Mej. v. Ubisch waargenomen, slechts weinige procen- 
ten van het geheele bedrag uitmaakt. Bij een zoo klein verschil ligt 
het ook meer voor de hand, een verschil in absorptie van dat bedrag 
aan te nemen, dan, zooals de schrijfster doet, te onderstellen, dat de eene 
ZEEMAN-component in ’t geheel niet, de andere slechts weinige procenten 
wordt verzwakt bij eene toch in ieder geval vrij aanzienlijke laag- 
dikte. Men kan zich gemakkelijk gevallen denken, waarbij de absorptie- 
maxima van gelijke intensiteit zijn, doch in scherpte verschillen, en 
waarbij het intensiteitsverschil der ZEEMAN-componenten een maximum 
is, wanneer deze buiten de absorptiemaxima liggen. 
Alles saamgenomen zal het door de schrijfster opgegeven bedrag 
alleen wat orde van grootte aangaat den afstand der absorptiemaxima 
kunnen weergeven, en ik geloof dan ook niet, dat de uitkomst van 
mijne waarnemingen (afstand der absorptiemaxima van omstreeks 
O 
0.15 A.E. bij 270°) in tegenspraak is met die van Mej. v. Ubisch. 
Ook is het mogelijk, dat de temperatuur niet volkomen juist is 
opgegeven. In dat opzicht levert eene Wooü’sche buis meer bronnen 
van fouten op dan de gelijkmatig verhitte buis, die ik bezigde. 
Bovendien zou het verschil niet zeer groot behoeven te zijn, in 
aanmerking genomen de zeer snelle toeneming der splitsing in de 
nabijheid van 300°. 
Bij het zoeken naar eene verklaring van de waargenomen ver- 
schijnselen wordt men, nu het gebleken is, dat hier in de eerste 
plaats van een dichtheidseffect sprake is, er vanzelf toe geleid, een 
verband te gaan zoeken met de verbreeding van spectraallijnen in 
’t algemeen, en met de verklaring, die Stark hiervoor gegeven heeft, 
welke hierop neerkomt, dat deze verbreeding het gevolg zou zijn 
van electrische splitsingen der spectraallijnen. Het laat zich toch 
