1400 
bedroeg omstreeks 0,15 A.E. ; nauwkeurige metingen hieromtrent 
verrichtte ik echter niet. Verder schenen ze mij iets minder scherp 
dan die, welke bij natriumdamp \an lage temperatuur werden 
waargenomen, ofschoon dit verschil niet sterk in het oog viel. Was 
de splitsing inderdaad slechts weinig afhankelijk van de temperatuur 
en eventueele andere factoren, dan zouden we hieruit de gevolg- 
trekking mogen maken, dat de dichtheid van den natriumdamp in 
de ehromospheer van de zon even groot is als die van verzadigden 
natriumdamp van omstreeks 270°. 
Voorts deed ik enkele waarnemingen over de emissie-lijnen van 
natriumdamp. Daartoe bezigde ik een glazen ontladingsbuisje, dat 
eenig natrium, bevatte, en dat tot 200° a 300° verhit werd. 
Hierbij bleek het, dat de emmissielijnen, zoowel D x als Z) 3 , 
dubbel waren, en dat de afstand der beide lichte lijnen met toe- 
nemende temperatuur toenam. Niet onmogelijk is het, dat hierbij 
zelf-omkeering eene rol speelde; alleen was het wel eigenaardig, dat, 
voornamelijk bij D x , de beide lichte lijnen aan weerszijden van den 
donkeren kern verschilden in intensiteit, hetgeen bij zelf-omkeering 
niet het geval zou moeten zijn. 
Voor wat de emissie-lijnen D 1 en D 2 betreft, heeft Michelson J ) 
de meening uitgesproken, dat deze ieder uit vier componenten zouden 
bestaan, twee sterkere, en twee zeer zwakke, waarbij de afstand 
' O 
der sterkere ongeveer 0.15 A.E. zou bedragen. Eabry en Pérot * 2 ) 
zijn echter van meening, dat hierbij omkeeringsverschijnselen de 
voornaamste rol zonden spelen. 
Ten slotte wil ik nog vermelden, dat ik reeds geruimen tijd ge- 
leden bij de emissielijnen van koper, wanneer dit zich in den licht- 
boog bevindt, ook met behulp van den échelonspectroseoop, split- 
singen heb waargenomen, geheel van dezelfde orde van grootte als 
die, welke ik nu voor de absorptielijnen D x en X> 2 van het natrium 
heb beschreven. Daarbij nam ik ook met vrij groote zekerheid waar, 
dat deze splitsingen grooter waren, naarmate de dichtheid van het 
koper in den boog toenam. Metingen hieromtrent kon ik echter niet 
verrichten, aangezien het bedrag der splitsing zeer veranderlijk was, 
en ik bovendien toch geen middel had, de dichtheid van het koper 
in den boog te bepalen. 
!) A. A. Michelson en E. W. Morley. Amer. J. (3) 34. p. 427; 1887. Phil. 
Mag. (5) 24 p. 463. 1887. 
A. A. Michelson. Rep Brit. Ass. 1892 p. 170. Phil. Mag. (5) 34 p. 280.1892. 
2 ) Ch. Eaery en A. Pérot. C. R. 130 p. 653. 1900. 
Haarlem, Februari-April 1914. Natuurkundig Laboratorium van 
Teyler’s Stichting. 
