1414 
te pas kwamen, bekend waren. Het was het klosje van looddraad, 
Pbxn, waarvan herhaaldelijk in mijne mededeelingen sprake is geweest. 
J000 windingen looddraad van 7 70 mm 2 , doorsnede zijn om een mes- 
singbuisje van 0.8 cm doorsnede gewonden en vormen daarop een 
1,1 cm. dikke laag over een lengte van 1,1 cm. Bij de gewone tempera- 
tuur heeft het klosje een weerstand van 736 £1. en daar de zelfinductie 
10 milli Henry is, kan de relaxatietijd op ongeveer een tachtigduizendste 
seconde worden gesteld. In helium van 1°.8 K. was gevonden, dat de 
microrestweerstand meer dan 2 X 10 10 maal kleiner dan de weerstand 
bij de gewone temperatuur is; de relaxatietijd zal dus van de orde van 
een dag worden. Ook de drempelwaarde, tot welke de stroomsterkte 
mag worden opgevoerd voordat er sprongsgewijze gewone weer- 
stand ontstaat, was bepaald; bij 1.°8 K. was zij 0.8 ampère; het is 
duidelijk, dat reeds een kleinere stroom door het klosje voldoende 
is om het als een krachtig magneetje te doen werken. En eindelijk 
was de drempelwaarde van het magnetisch veld, beneden welke 
dit geen weerstand in het klosje opwekt, bekend ; bij 1.°8 K. was 
er 1000 ganss ongeveer voor gevonden. Het was niet noodig tot 
een veld van deze sterkte te gaan om de proef (verg. § 3) met 
vrucht te kunnen nemen. De geleider was tot een gesloten geheel 
gemaakt, door de einden van den looddraad aan elkaar te smelten ; 
bij vroegere proeven was gebleken, dat deze bewerking niet tot 
het ontstaan van gewonen weerstand leidde. Ik mocht, lettende 
op al het aangevoerde, mij er dus zeker van achten, dat bij dit 
klosje de voorwaarden voor het slagen der proefneming, vervuld 
waren. 
§ 2. Inrichting van de proef. Het klosje werd in den cryostaat, 
die ook voor de reeks I. der verdere proeven met vloeibaar helium 
diende, met het vlak der windingen verticaal opgesteld, zoodat het 
op en neer geschoven en om een verticale as gedraaid kon worden. 
Fig. 1 geeft deze opstelling schematisch aan. 
Het lag voor de hand den stroom in het klosje op te wekken 
door inductie. Een groote electromagneet van Weiss, werd daartoe 
bij den cryostaat gerold, zoodat het klosje met den cryostaat eene 
plaats in het interferrum vond. 
Om tot een buiten twijfel staande uitkomst te geraken, is het 
wenschelijk den magnetischen toestand van het klosje te kunnen 
onderzoeken, zonder dat er andere magnetische voorwerpen in de 
nabijheid zijn, ook dient men te voorkomen, dat de indnctiestroomen, 
die bij het tot stand komen en wegnemen van het veld ontstaan, 
elkaar geheel of gedeeltelijk opheffen (verg. § 4). 
