Men geeft er zich dus gemakkelijk rekenschap 
van, dat men goed zal doen als volgt te werk 
te gaan : Men bekrachtigt den electroinagneet 
wanneer het klosje zich in den cryostaat midden 
in het interferrum van den electromagneèt be- 
vindt, en alles gereed is om vloeibaar helium 
in den cryostaat te hevelen. De stroom, bij het 
opwekken van het veld ontstaan, wordt dan 
door den gewonen weerstand, dien het klosje 
behoudt zoolang het helium niet is ingeschonken, 
in korten tijd uitgebluscht. Men draagt zorg het 
veld te houden beneden de drempelwaarde voor 
het opwekken van gewonen weerstand, die geldt 
bij de temperatuur, waarbij de proef zal worden 
verricht. Maar het klosje neemt ook dan door 
het inschenken van het vloeibare helium at, 
terwijl men het magneetveld onveranderd laat. 
Zoo verkrijgt men een in zichzelf gesloten supra- 
geleidend klosje, dat zich stroomloos in een magne- 
tisch veld bevindt. Heft men vervolgens dit veld 
op en verwijdert men de toestellen, die tot het opwekken er van 
gediend hebben, zoo zal een stroom beneden of hoogstens ten 
bedrage van de drempelwaarde voor stroomsterkte, die bij de 
temperatuur van de proef geldt, in het klosje blijven loopen. Men 
kan zich daarvan overtuigen door de magnetische werkingen, die 
het klosje in den cryostaat daarbuiten uitoefent. 
Om een sterken stroom in het klosje te kunnen verkrijgen is het 
wenschelijk dit zoolang mogelijk af te koelen, naardien dan zoowel de 
drempelwaarde van het voor de inductie te gebruiken veld als de 
drempelwaarde van de stroomsterkte zoo groot mogelijk wordt. Bij 
de eerste proef werd dan ook afgedaald tot 1°.8 K. de laagste 
temperatuur, die betrekkelijk nog gemakkelijk te bereiken en lang 
te onderhouden is. 
§ 3. Berekening van de proef. Nemen wij aan, dat het veld 
rechtevenredig met den tijd afneemt van ff a tot 0, en noemen wij 
M de magnetische potentiaal van het klosje in het veld H , dan zal 
gedurende den tijd, die over het opheffen van het veld verloopt 
dM . .. , 
— standvastig zijn en volgt uit 
dt 
