HISTORIE 
JEii.m:R fchicd fulkx niet. Mliams fchrijft dat haar 
A- 1 9 £ ap eeilheit toe, welken v Ó$ianm daar intoe-ftemt. 
Nochtans leeft hy , hoewel in hondert ftuk- 
Bcweging; ghefneden . Sy fwemmen met vinnen en 
voeten, en dat fchuins; iy bewegen de voeten 
na dat deel’t welk het hooft ghenoemt werd, 
fo datfe al fwemmende voorwaarts uitfien en 
het hooft achterwaarts houden ; iy fwemmen 
foo veiligh onder water , dat fyophet vocht 
fchijnen te dry ven. Als fy op her droog lopen, 
(fy foeken ruwe en geen glatte plaatfen) wijl 
VANDE NATURE 
Polypus na den anghel haakt , en die met fijn 
fcharen , maar niet metten beet angrijpt , en 
niet eerlos laat voor dathy t aalch rondom 
afgegheten heeft , fchoon hy ook metten riet- 
ftok bovenwater getrokken werd : Maar het 
is by na een wonderf luk, ’t geen frebiusby den Plin: 1.9. 
felve verhaalt. TeKarteja, feit hy,is hy ghe- c - 3 * 
woon in de plaatfen daarmen groote viifen 
verkoopt, te komen, in haar meren,dienade- 
fe geopent zijn, teloopen, en aldaer ghefoute 
ftukken te roven , en met fijn geduenghe die- 
(Ivioelcen ruwt e» gecjjgiaue piaaue-iy wijl i — — o 
haar bewegingh met lloten en trekken ghe- j very maakt hyiich heel on waard, by diedaar 
fchiet,vattcn fy y ets an,want al wat fy met het j de bewaring over hebben, hn hoewel hem ee- 
voor uit werpen van haar krullen vatten, hou- 1 nig bcletfel van t hum-hagen tegen geworpen 
- . , 1 n , r ^ t * _ i. Iiv nnr ri.i i- nvpr . Pil 
PliniH.N 
l.^.c.30. 
den fy heel vaft, en bewegen foo met het trek- 
ken van haar fcharen het lichaam voort, tot 
die plaats diefy gevat hebben. 
Soo ghy haar verftand en fneegheid infiet : 
Jthenru noemtfe Anoeton oft uitfinnig : Pli- 
mus noemtfe bot, om datfe na de menfehen 
toe fwemmen en voor haar vervolghers niet 
vlugten. Sy zijn niettemin fneegh en liftigh ; 
'A. in: h : Want al wat hy vanght brengt hy eerft in fijn 
A:i p.cap. hol,en de vifchopgegheten hebbende,werpt 
3 7 ' hy de fchulpen uit . en jaaght op die vifchjes 
die daar na toe fwemmen. De felve weet ook 
de hoornviffen aartigh te openen, en eet haar 
vifch op. Men moet niet voor-bygaan (zeit 
Plimus ) ’t geen ten tijde van de Burgemeefter 
L. Lukut/m inBetika van dePolypus ondervon 
den is, en ’t geen Tnbhis Niger uit fijn met-ge- 
fellen heeft verhaalt s Dat hy heel graagh na 
fchulp-viffen is , die hy met het anvatten t’fa- 
men drukt , en welkers fcharen hy aflhijt , en 
dathy ten overvloet uit de rovende fijn voèd- 
fel haalt. De fchulp-viiTen zijn fondergeficht, 
en hebben geen ghevoel als van haar fpijs , oft 
eenigh gevaar. De Polypus leit haar lagen als 
f y gapen , werpt daar een fteentje binnen , 
en fwemt fo veilig om haar , en eet haar vifch. 
D’ander trekken haar wel t’famen maar ver- 
geefs, wijl fy door het fteentje belet, en als met 
een beitel geklooft zijn : fo groote fneegheid 
ifler ookindealderbotfte dieren. Datiehaar 
verw veranderen, en alfoo de vifchjes bedrie- 
gen, is ook ghemeen; Hier in is verfchil, dat 
Theogenes en Pbocylid.es fchrij ve n datfe die verw 
maar veinfen te hebben. Plimus en Antigonus 
fchrij ven, en die dat hy deverw vandeplaats, 
defe dat hy de verw van alle dinghen daar hy 
by komt, anneemtftwelk •Scaltge) ook van het 
zand fchijnt te verftaan. Verfcheyden bren- 
ghen hier van verfcheyden oorfaken voort. 
Plutarchui feit dat hy fulkx uit loofheid doet , 
en om dat hyeen doortochrigh en doorfchij- 
nend lijf heeft. Andere, ghelijk Thropbraftus 
fchrijft, eigenen dat fijn vrees toe , ghélijkde 
Athcn : 
Dipnof: 1 . 
2. 
Plin : 
c. 37- 
l 9 
V-, V. J M. 
wierd, foo klom liy nochtans daar over , en 
kon niet als door de fneegheid der honden 
betrapt werden. Defe hebben hem in’t weder- 
keren pmfinghelt , en de wachters opghewekt 
zynde,fchrikten voor defe nieuwigheid, V oor 
eerft was fijn grootte onghehoort, daarna de 
verw als van een die met pekel beftreken is, 
en van een quaadaartigen reuk. W ie zoud al- 
daar een Polypus verwacht , oft alfoo gekent 
hebben? enfy meenden ook datfe met wan- 
fchepfels vochten; W ant hy onthelde de hon- 
den met een vreeftijke anblafingh , die hy nu 
met fijn krullen floegh , en dan met fijn fterke 
fcharë omvatte, fo dat hy naulijk met een dry- 
tandige gaffel konde neder gemaakt werden. 
Sy hebben an L.LukyUus een hooft vertoont 
fo groot als een vat van dertig emmers nats,en 
(opdat ik de woorden van '2 rebtus felf ghe- 
bruike) baarden die men naulijk met twee ar- 
men omvangen konde, en die XXX. voeten 
langwaren,met Acetabulenoft hollen alseen 
groot bekken , met tanden na evenbedeelingh 
groot. Debewaarde overbUjffels zijn tot een 
wónderftuk opgehangen ,en wöëgen D C C. 
pond. ’tGeen vaneen ander, die te Puffoli de 
ghefoute vifch-ftukken van de Koopluiden ^Eiian.- h, 
roofde, gezeit werd, befie dat by Aitiams. a. ]. 1 3 . c . 
Watangaat haar gebruik : datfe eertijds in * 
defpijsgebruiktzijn,isongetwijflelt. Op de 
Bruiloft van Ephikrdtes , die de Dochter van At hen : 
Kytijs Honing van Thracietroude, waren’er ^'P üol: u 
hondert. Mnefimacbus difcht de felve by Atbe- 
nm mede op. By de Grieken wierden fy ook D 'P nof: !• 
op feekcr Vierdach, van de Vrienden mal- 9 ' 
kander toegezonden,- Sy zijn nochtanshardt 
van vifch , en fwaar om te verteeren , daarom 
worden fy met ftokken ghebeukt , oft op de 
fteenen gewreven , om de hardigheit van haar 
vêfelachtige vifch te breken Men zeitdattet 
hooft heeflekker is. De vifch felfwel verteert 
zynde, geeft veel voedfel,maar heel rauw van 
zap. Piinius zeitdat hy pekel vanfich geeft, Plin : H. 
die daarom in ’t koken niet moet bygedaan , n. ! ' 3 l C - 
_ 4 J I u* 
menïchen na de verfcheyden bewegingen van en dat hy met een riet moet gefneden werden, 
’thartanders, en anders in’t angefichtgeverwt mits hydooryfer befmetwerd,en een quaad- 
werden. 'Bettomut ghelooft dat fulkx om fijn aartigheid antrekt; wijl de natuur vertwakt. 
fachte huit die lichtelijk kan geftróopt wer- Sy worden gefoden beter geagt als gebraden, 
den, gebeurt : W eikeis verw ghy nu wit (dat De Rymer Philoxcnus, is in ziekte vervallenen 
hy defe niet kan annemen fult ghy by fommi- geftorvë.om dathy een gehceiembenalven het ^ 
ge vinden ï nu rofch, dan blauw, nu weder ver- hooft opgegeten hadde. tSelveisookan 
Plin; H.N. 
J. c. 
ge vinden 1 nu rofch, dan blauw, nu weder ver 
fcheidengbefprenkelt fienfult. Hiertoe be- 
hoort ook dat t welk by Plimus ftaat; Dat de 
genes Cymkus gefchiet, die hem rauw ingefiokt ign * n 
hadde. Sy hebben ook haar plaats in de ghe-tr or 
nees- 
