DER VOGELEN. 
beter blinken, en trekt alle de ogen van fijn 
vederen byeen, die hyliefft wil gefien heb- 
ben. Indien gy hem ftilfwijgende anfiet , ver- 
Ovid.i.2, berght hy fijn fchat. Als hy fich verkoelen 
de arte. ^ ontdekt hy fijn lijf, fij n uitgebreide pen- 
nen voor over buigende , fpant fijn wieken 
voor d’achter-invallendewind open, enont- 
./Eüan: fangt alfo de anghenamelochf. De wortel 
}. I i.H:A: vlafch draagt hy achterwaarts onder een 
van fijn vleugels , tot een natuurhjk teghen- 
gif van betoveringh. Die feggen datfe het 
Wgif ontdekken, en ’tbegravene, uit- 
fchrabben, mogen haar geloofwaardigheid 
bewijfen. 
siekte. Sy werdcn voornamentlijk met twederlei 
fiekten gequelt : te weten met pijn, gelijk de 
jonge Kinderen die tanden krijgen, wanneer 
haar de kuif begint te groeyen , en met het 
verwiflelen van haar vederen j waar van 
Kin; H,N; PUnius fpreekt. De felve als hy jaarlijkx 
1 . het vallen van de bladeren der bomen 
fijn ftart verloren heeft , verberght hy fich als 
bedroeft en befchaamtjtot datfe weder mette 
bloemen uitgewaflen is. 
Voordui- Van haar kragt van voorbeduiding, zy dit 
dingh. ghenoech,- dattet, als hy boven ghewoonce 
roept, ’s nachts regen beduid. W ant die ver- 
dubbelling van fijn krijtende ftem, getuigt 
dat fijn kraghtighe , fcherpe, en hete geluids 
geeft, meteen dampige lochtvermengt,door 
fijn locht-ader uitbreekt. Dat Paracel(m feid 
dat fijnbuiten-tijds geroep , d’ een oft d' an- 
ders doot in dat huis voorfeduid,is maar beu - 
feling. 
’t Gebruik. Hy heeft enig gebruik inde Genees-konft, 
en fpijs. Want het vette fop van een Pau, 
gheneeft de zyde-pijn , ’t ghebruik van fijn 
tongh bewaart voor de vallende fiekte. De 
gebrade eyren in Afijn gewreven, gheneefen 
de krauwagie. Den rook van fijn vederen 
Port; indeogenontfanghen, geneeftdeontfteken 
Phijrog: ogen, om het teken van het oog inde pennen 
1 . 3. c. 29- 2^nde fijn drek geneeft den brand van het 
voet-evel , fijn vleefch is om fijn koude en 
droogte fwaar en hart om te verteeren. Het 
Auguft; vleefch ook van een doodc ftinkt , oft rot 
de civit: niet , men heeft ghefien dattet naar vier jaren 
«ap.zl vermollemt zijnde, een reuk als venkel had- 
Aldr; de, en fout, en bitter van fmaak was. Aufiduis 
ornith: LuTco heeft haar omtrent de Icfte Punife oor- 
Pii'n* i.^ó’ logbeginnentemeften, entrokuitdiewinft 
« 20. een inkomen van tfeftig duifend Seftertien. 
■ffiiian. i.j.jyg j^e^jenaar Hortenjius heeft die eerft voor 
* ^ fpijs op tafel ghebraght, en is daarom vo or ’t 
recht betrokken. Vittellius heeft de herfle- 
nen, met andere wonderlijke fpijfen , inde 
beroemde Schotel, genoemt het Schild van 
Minerva,op tafel ghebraght. ’t Geen van de 
Maaght in Leucadia , die van de Pau bemint 
'yas, oftdeIndifePau, die /«/^zfertoegehei- 
light was , en die de Kerkdieven niet ftelen 
konden, gefeidword, moet onder de praat- 
jes gerekent werden. 
II. LID. 
Vande witte Vm, hpo?ife Vamen 
en Kjiliktitfe Haan, 
D e witte Pauwen wierden ghelooft de 
noordie Landen eighen te zijn: maar 
datfe ook inde hete landen voortkomen is 
met verloop van tijd bevonden. Aloifms Ca~ m-, Cad: 
damujfus heeftfe ghefien in de Eylanden van 
Madera. Johannes Lavrentius Amniasv&c\ 
in een klein Eyland, Scali^crtwee in Vrank- mundiMo, 
rijk, Gaudentins Meiula veel te Milan, Jldro- • 
vandus een te Bononie voortgebragt. Als fy ° p"' ^ ‘ 
uit Norwegen naar Keulen gevoert wierden, 
is het ghetal vermeerdert , want als fy inde 
koude plaatfen verbleven , en de Hinnen in 
de Lente op d’ eyren fittende , de fneeuw 
geduirig voor ogen hadden, zijnfeheel ge- 
meen ghe worden . Sodanighe full en ook in 
hete landen voortkomen, indien gyhetneft 
daarfe opbroeyen en kippen met wit linnen 
bekleet. 
De befchryving van de Japonfe Pauwen, Befchty- 
fovan het mannetje als het wijfje, moet Al- 
drovandusy den Mark-Graaf Facchimiut da.nk 
weten, die de félve van Paus [ulius de negen- 
de gekregen hadde. Het Mannetje had met 
onre Inlandfc, behalven inde ftart en voe- 
ten, niets gelijk de bek was , gelijk in onfe, 
afgrauw, maar veellangherenfmalder , de 
top van ’t hooft , welke plat was, en den hals 
waren groenagtigh , en met blauwe plekken, 
oft ftippelen, die van gelijken in ’t midden 
kleine langhaghtige ftrepeu , naar beneden 
lopende hadden , befproeit. De kuif op ’t 
hooft was omtrent vier vingeren langh , ten 
deel groen , en ten deel blauw , in geftalte 
een Roggen-ayr niet ongelijkj de Oogappel 
was fwarc , de ftraal geel, die een rode kringli 
omcingelde : de borft en rug , beftont gelijk 
als uit fchobben , maar verfcheiden geverwt, 
want de fchobben van de borft f indien men 
die fö noemen magh) waren uitten blauwen, 
groen , en goudgeel , die van den rug waren 
alleen blauw , en groen geverwt- Het be- 
ginfel van de vleugels , was van de felve verw 
metten rug, maar die groene fchobben ver- 
toonden haar fo niet, doch de blauwe waren 
groter en klaarder. De eerfte pennen van de 
twede rye waren van de felve verw mette bo- 
venfte , de overige in ’t midden groen , al- 
waar fy met dwarfe fwarte ftrepeu gecekeut 
wierden : daar na geelaghtigh , van gelijken 
met fwarte ftrepen getekent, ten letten in 
haar uïterfte fwart ; de buik , de heupen , cn 
de voeten waren vaal , met fwarte vlekken 
geciert , van welke die in den buik waren , 
witte ftrepen hadden ; de ftart beftont uit 
minder pennen dan in onfe lulandfe , don- 
kerder van verw , na het Caftanie-bruin hel- 
lende, meteen geheel witte fchagc zijnde : 
de ogen van de ftart waren veel grootcrals 
inde onfe, eerft goudgeel, daar na blauw, 
ten leften groen gelijk in de onfe. Het Wijf- 
je is 
