ad rem Herbariam . 
S19 
paterno in rure, vitae, vi&uique neceflaria quaerit. Nam, 
inquit , 
Neque excit ai ur clajjico miles truci , 
Neque horret iratum mare. 
Forumque vitat , £5? fuperba ci vium 
Fotentiorum limina. 
"Ergo aut adulta vitium propagine 5 
Altas maritat populos. 
Inutilefque falce ramos amputans , 
Feliciores inferit. 
FLinc quum decorum mitibus pomis caput , 
Autumnus arvis extulit. 
Ut gaudet ! infitiva decerpens pyra , 
Certantem Id uvam purpura. 
Mihi, humaniflimi auditores, in re propofita , nec editum di- 
vinitus oraculum fpernendum efl, nec a poetica tamen levitate 
pondus conqu irendum , ut oltendam , nen aliam , inter exter- 
na & fortuita, ingenuam magis, homineque dignam volupta- 
tem efle, quam quae ex flirpium plantarumque cultu in eundem 
redundat. Quod mihi quidem ut evincam facile fuerit, fi be- 
nevolentia veflra , veluti zephyro blanditer afpirante , vela men- 
tis mete, conatufque promovebitis.. 
Nam, ut inde ordiar, haud facile deledlationem aliam repe- 
riatis, in quam ab omni aevo tam cupide confenferit humanum 
genus: arcana quadam, eademque congenita vi, tam civiles; 
quam barbaros animos ad hortorum {ludium fuaviter, nec mi- 
nus efficaciter impellente. Sacras luflretis, ac profanas hiflo- 
rias, & liquide conflabit, flmul cum orbe nato, natos efle hor- 
tos, eorum que fepimentis libenter fe claufifTe , non illuftria tan- 
tum capita, atque inter illa philofophos & egregii publici mo- 
deratores; fed humile pariter vulgus, & quotquot firopliciores, 
nec ambitione mala fafeinatae mentes fuere. Quid enim f n- 
gulari.cura non profequerentur ea, quae non in cibos tantum; 
fed etiam ciborum fuave condimentum cedebant. Non recen- 
febo pretiofas Indorum merces , piper, caryophyllos, macem, 
cinnamomum, fine quibus opipare vix degitur, aliaque exoti- 
ca 
