ad rem Herbariam. 115 * 
teft; fed etiam honefla, quam exhibet, voluptate plurimum 
recreare. 
E X 
P L ANTIS 
VENENATIS EMOLUMENTUM. 
Epe animos hominum anceps turbavit judi- 
cium , temere ac fortuito impetu contextus 
hic univerfi coiverit , an provido aliquo rerum 
parente , & cuflode. Sape, inquit Claudianus , 
— mihi dubiam traxit fent entia mentem 5 
Curarent fuperi terras , an nullus inejjet 
Reflor, & incerto fluerent mortalia cafu. 
Equidem dubitandi caufa alia aliis fuit. Illud plurimis redlae 
rationis clavum extorfit , quod plantae hae , quas lummum Deo- 
rum munus intelligi Plinius contendit, & ex quibus vel praeci- 
pua, vel prima homini alimenta funt , tot pravis, noxiis, imo 
lethiferis permiflas deprehendamus , ut minima colligendi , ma- 
xima vero feligendi fecernendique cura nos exerceat. A pro- 
videntia fi haec procederent , adeoque fummo & aeterno bono , 
quidni bona forent fingula, & communem ad utilitatem provi- 
de direfla. Nunc homo per tot noxias herbas frequenti peri- 
culo involvitur, abripitur, nobiliffimus creatorum ,& cujus cau- 
fa plaeclaram hanc mundi naturam paraffe Deum credimus : 
dum pars ingenti vifcerum incendio vitae neftar abforbet , pars 
earum penetrabili frigore flammulam ejufdem extinguitj pars 
, * Q. 3 caeco 
