12.8 
Jo. Vejlingii Partnefes 
]ore fervida, ut ex omnigenorum corporum concurfu produ- 
ctum hoc univerfi monumentum , rerum omnium colledta per- 
fectio , perfeCtaque colleftio foret. Imo jcsquov , ideft orna- 
tum fuum, & mundum non habebat mundus, fine diflin£ta 
corporum naturalium varietate , & viciffkudine. Solem illum 
pulcherrimum fatemur: fed gratiorem eum facit roriflua nox 
& veluti palla tenebrarum abduCta terris, dilatem amoenif- 
fimam agnofcimus ; eam tamen magis nobis commendat prae- 
cedens hyems, 
Car ale a glacie concreta atque imbribus atris . 
Quae fi quis abefie mundo velit, revera fenfum, gaudiumque 
intimum abefie volet, five caloris, five lucis. Ne in hac ipfa 
quidem terra, una nos rerum facies dele&at; fed plana vide- 
re capimur, & montes, valles & rupes, culta & arenas, fyl- 
vas & prata : femperque fafiidium & fatietas comites fune 
paritatis. Itaque & in hoc florido plantarum ccetu , non ea- 
dem nobis habitus placeat, & vultus; fed meo quoque judi- 
cio grata illa, & dulcia, acria dillinguant , & amara, nec fi- 
ne valetudinis, & vitee diferimine ufurpanda, nifi cautius ad- 
hibeantur; meritoque inter prifeos philofophos Empedocles, 
rerum naturalium praecipuas poteftates <tn\ioura ami- 
citiam pariter ac difeordiam conflituerit: ut frufira quis , ne 
dicam impie , coele flem providentiam culpet , quod plantas 
produxerit , quae robur virium nofirarum folvunt , cum eas 
univerfi hujus tum perfe&io , tum pulchritudo poftulaverit. 
At clarior omnium finis elueefeit, fi propius fingula, & aequius 
examinemus. Cerdflimum enim efi, plantis homini noxiis, 
animantia alia fuaviter vefei. Sturnos , & Capras cicuta pin- 
guefcere feribit Lucretius. Sues hyofcyamo pafcuntur , cotur- 
nices elleboro , totque in pratis , & montibus degentes befliae 
colchico, ranunculis, fimilibufque nobis infefiis nutriuntur. Ho- 
rum igitur animantium confervationi fi invigilare debuit re- 
rum au&or , etiam alimenta fuppeditare debuit eorum naturas 
convenientia. 
At maligne cum homine , & novercae magis , quam matris 
afie&u egifie objiciunt naturam, quod herbis damnum & exi- 
tium 
