MELOCACTE^. 
107 
quam floruit, pro degeneratione monstrosa M. simplicis 
habenda sit? Sed non verisimile est. Monstrositates 
omnes ad formam normalem redire tendent, et haec 
planta, jam ante annum 1810 culta, semper constans 
remansit: alia? species hujusce Sectionis quoque prae- 
bent mamillas simili modo proliferas, praesertim M. vi- 
vipara , quae etiam apud nos non floret, et cujus flores 
nobis e patria solum cogniti sunt. Praeterea differt M. 
parvimamma a M. simplice caule senecto ramoso , et 
aculeis exterioribus atque centralibus minus numerosis. 
(77.) M. caracassana Otto. M. caule globoso axillis 
albo -lanatis , mamillis basi latis subangulato - ovatis 
remotis, luride vel rubescente viridibus nitidis, pulvillis 
rotundatis albo - tomentosis , aculeis exterioribus 8-10 
radianter patentibus, inferioribus sensim longioribus, 
centralibus 3-4 validioribus suberectis, omnibus rigidis 
curvatulis basi albidis superne fulvido-brunneis, floribus 
parvulis, spurco-albiclis. (JVo6.) 
(78.) M. Woburneivsi s Scheer. In horto Woburnensi e 
semine enata planta quae, novella adhuc, non recte de- 
scribi potest. Colore lurido , aculeorumque numero ad 
M. caracassanam satis accedit; sed charactere, in hacce 
Sectione valde essentiali, nempe caule cylindraceo, pro- 
lifero , fere subramoso , ab ea omnino differt. Inde 
videtur pro specie propria esse habendam. 
(79.) M. o\imamm\ Lem. M. globoso-oblonga, robusta, 
vertice depressa, laete nitideque virens: axillis valde 
lanatis, lana ad apicem densissima, aculeis sparsa; 
areolis ovatis, lanatis; mammillis conico -ovatis, obtu- 
sis; aculeis biformibus, 8-9 suberectis, subradiantibus, 
parvis, ina 3 qualihus; 2« 3 superis, subulatis , rubellis, 
