7 1 
explicatio. 
inque causa fuerunt mutati situs acetabulorum. Processus acuti ischiorum ossium 
introrsum etiam multum prominent. 
Conf. Supel. Anat. Brugmansianae n°. dccclix. vol. iu. pag, 267 et seq. 
TABULA CLXXVI. 
( VOL. IV. TJB. XLIX . ) 
P elvis foeminae adultae a latere sinistro mirum in modum deformis , cujus 
ossa sunt tenerrima, et admodum levia. Os sacrum in anteriore superficie a 
superiore solito magis complanatum, concretum est a latere dextro cum processu 
transverso infimae vertebrae lumborum , adeo ut ille processus , valde ampliatus , 
partem alae ossis sacri componat. A latere vero sinistro processus transversus 
dictae vertebrae solito modo ab osse sacro distat. Os innominatum dextrum, 
in genere quidem tenerum , naturalis est figurae , excepto ramo horizontali ossis 
pubis , nimis oblique sursum posito. Ossis femoris dextri caput luxatum fuit , 
unde acetabuli forma mutata est , ut hoc in plurimis luxationibus hujus ossis fieri 
solet. Talis autem adfuisse videtur luxatio , ut caput femoris impositum fuerit 
superficiei externae ossis ilii , mox pone ejus marginem anteriorem , ad altitudinem 
mediam inter duas spinas , ibi praesentes , quin tamen ibi superficies ossis sit 
mutata. Trochanter minor margini posteriori acetabuli impositus continuo motu, 
hunc acetabuli marginem in superficiem ovalem, complanatam, satis aequabilem, 
speciem pseudo-articulationis referentem mutavit. (Fig. 1. a.). Os innominatum 
sinistrum totum est deforme , sursumque quasi protrusum. Ilium os perpendi- 
cularem habet situm, et altero longe tenuius est, media in parte vestigia mon- 
strans praesentis antea fissurae (Fig. 2. a.), ubi ab exteriore curvatura praecipua 
observatur , quales fissurae saepius in emollitione scapularum observantur. Os 
ischium totum est deforme , tuber vix evolutum est , ac praeterea introrsum 
incurvatum 5 ejus ramus adscendens tenuis admodum est 5 ramus horizontalis mox 
ante acetabulum complanatus (Fig. 1. b.), ac quodammodo juxta longitudinem 
sulcatus (Fig. 2. b.) cernitur. Acetabuli superficies semilunaris solito magis est 
complanata, ipsiusque margo magis rotundatus. 
Conf. Supel. Anat. Brugmansianae n°. cdxliii. vol. 111. pag. 216. 
