7 1 2 
tabularum 
tabula clxxyii. 
( FOL. IV. TAB. L . ) 
Figura 1. et 2. 
1 emoris os dextrum ejusdem foeminae , cujus pelvis praecedenti in tabula 
delineata est, ab anteriore et a latere interiore exhibitum. Solitae quidem hoc os 
est longitudinis, sed ab anteriore visum tenue apparet, dum a latere examinatum 
constat lineam asperam valde prominentem, et potius gracilem laminam refe- 
rentem , crassitiem femoris ab hac parte adaugere. A luxatione capitis forma , 
imprimis ab anteriore parum mutata est, a posteriore vero suam convexitatem 
conservavit, sed in genere tenerum est. Trochanter minor superficiem offert 
complanatam, aequabilem, quodammodo porosam, quae forma convenit cum 
superficie ad marginem acetabuli posteriorem notata (Tabulae praecedentis Fig. 
i. a.) , juxta quam post luxationem movebatur. Majoris vero momenti est notaie 
capitis et colli situm non esse naturalem , quod sola inspectione atque compara- 
tione utriusque figurae mox in oculos incurrit. Non enim, ut in naturali statu, 
collum cum laterali interna superficie corporis ossis cohaeret, sed insertum est 
parti mediae inter superficiem anteriorem et lateralem internam, uti manifestum 
est, si attendamus ad superficiem anteriorem condylorum, articulationi genu in- 
servientium (Fig. i.), et ad lateralem superficiem condyli interni (Fig. 2 .). Ex 
hoc situ capitis sequitur ergo, quod, juncto hoc osse acetabuli ope cum pelvi, 
patella ab interiore fuerit posita, et cruris motus extrorsum , non retrorsum 
locum habuerit ( t ). 
Figura 3. 
1 
Os femoris sinistrum ejusdem foeminae, longe tenuius et brevius, cujus 
collum solito magis perpendiculariter adscendit, et hinc situm capitis magis supia 
trochanterem majorem eminentem , quam in statu naturali , produxit $ collum 
vero justo loco ossi femoris adhaeret. Trochanter minor solito major est$ con- 
dylorum inferiorum magnitudo solito minor observatur. 
Fi - 
(1) Cohaesionem colli ossis femoris cum anteriore superficie ossis, ex qua itaque adhuc major conversio arti- 
culationis genu in interiora producebatur, bis in cadavere observavi, et plus semel in vivis hominibus, conjunc- 
tam cum eo pedis vitio , quod vulgo Varum vocare solemus ; unde si duplex hoc vitium congenitum eodem 
tempore locum habeat, ejusmodi hominum gressus admodum difficilis est, et perfecta sanatio omnino impeditur, 
etiamsi vitium pedis caeterum sanationem admitteret. Conf. E. C. A. Sandifort Oiss. sistentem Animadversiones 
de vitiis congenitis , et de fracturis articulationis coxae. Lugd. Bat. 1834. 8vo. 
