52 
meer het volgende: „De putterkanaries leeren gewoonlijk 
goed en welluidend zingen en zijn sterk. De zwaluwachtige, 
n.l. diegene, die den kop en vleugels van den putter hebben 
en overigens geel zijn, zijn het meest gezocht; veelvuldiger 
komen diegene voor, die bij gele grondkleur de putter- 
kleuren alien in meerdere of mindere mate hebben; de zeld- 
zaamste zijn diegene, die zuiver witgeel zijn met roodge- 
vlekten kop. 
Kneukanaries zijn bruinachtig grijs of geel met grijze 
vlekken en hebben geen spoor van roode kleur. Zij zijn 
niet fraai, maar hun gezang is vol en aangenaam. 
Groenlingkanaries zijn grijsachtig groen of geel en grijs- 
achtig groen gevlekt. Zij zijn noch schoon noch lieftallig 
en zingen niet fraai. Ook de bastaarden van den kanariesijs 
met den kanarie zingen niet fraai. Sijskanaries daarentegen 
moeten goed kunnen leeren zingen en zijn zeer krachtig. 
Volgens Fridrich moet men bij het kweeken van goud- 
vinkkanaries groote kanarievogels gebruiken, echter geen 
gekuifde, omdat deze bastaarden met hunnen dikken kop 
een kuif slecht staat. 
Bechstein is de meening toegedaan, dat de bastaard- 
kanaries tot voortplanting geschikt zijn en beweert zulks 
van putterkanaries met zekerheid. 
Robert L. Wallace wijdt in „the canary book” een be- 
langrijk hoofdstuk aan het kweeken van bastaarden, waaruit 
ik het navolgende overneem. Hij neemt als vaststaande 
aan, dat van een popkanarie, die bontgeteekende bastaarden 
voortbrengt, dezelfde eigenschap in zijn afstammelingen 
overgaat. Is men dus in het bezit van een kanariepop, 
die bij kruising met een wilden vogel bonte bastaarden gaf, 
dan moet men van die pop ook kanaries kweeken. In 
Engeland lieeft een dergelijke vogel groote waarde. De 
ondervinding heeft hem geleerd, dat men voor de bastaard- 
