34 
die afbeelding is echter wel wat overdreven te noemen, 
evenals die van den Scotch Fancy op dezelfde plaat. Dat 
door voortgezette kruising van den Bossu met den Scotch 
Fancy wel eens een vogel ontstond, die de afgebeelde hou- 
ding kan aannemen, is best mogelijk. Dat zij hoogst zeld- 
zaam voorkomen, is zeker. 
Een der varieteiten van den Bossu is de zoogenaamde 
„doodbidder”, die met nederhangenden kop op zijn stokje 
zit, alsof hij hem te zwaar is om op te houden. 
Een goed gevormde Bossu moet lang en hoogbeenig zijn. 
Zijn kop, hals en schouders moeten nagenoeg een horizon- 
tale en zijn schouders, rug en staart een vertikale lijn 
vormen. Hij mag geen krommen rug hebben, maar deze 
moet rechthoekig zijn, zijn staart moet tegen het zitstokje 
komen zonder daartegen te drukken. Van de borst tot 
het einde van den staart moet de vogel geleidelijk dunner 
worden, zoodat hij den vorm van een wig heeft. Daarbij 
moet hij glad van veeren zijn. 
Men vindt hem in dezelfde kleuren als waarin de Norwich- 
vogel voorkomt, echter is hij meestal geel of lichtgeel; een 
goed gevormde Bossu is zelden „geteekend”. Men laat ge- 
woonlijk lichtgeel en geel paren, evenals in Engeland bij 
de andere rasvogels gebruikelijk is. 
Een Bossu zonder goede houding en welke niet flink op 
zijn pooten staat maar ineen zit, wordt niet hoog geschat. 
Over het aigemeen zijn de Belgische rasvogels niet sterk 
van gestel en moet men ze niet aan groote temperatuurs- 
veranderingen blootstellen , daar zij zeer licht koude vatten. 
Gedurende den ruitijd eischen zij een zeer zorgzame behan- 
deling en is het raadzaam, hun kooi geheel te bedekken. 
De Bossu heeft den naam van niet trouw te zijn in het 
broeden en in de opvoeding van zijn jongen, hetgeen door 
verschillende schrijvers wordt tegengesproken , die van mee- 
