64 
gemarmerd en iedere veder aan het einde met een 
rond, wit, met zwart omzoomd vlekj e. Onder- 
deelen ros, somtijds wit, met ronde, zwarte vlek- 
jes. Gezigt ros, bij den krans wit. De groudkleuren echter 
veranderlijk, dan eens lichter, dan donkerder. 
De Kerkuil wordt, in niet aanzienlijken getale in het 
grootste gedeelte van Europa, en ook in ons land aange- 
troffen. Vogels, met onzen Kerkuil min of meer volmaakt 
overeenstemmende, worden intusschen in vele streken van 
alle overige werelddeelen aangetroffen, maar gewoonlijk on- 
der eigene namen van dezen afgescheiden. 
De Kerkuil is een standvogel. Hij houdt zich bij ons gaarne 
onder de daken van hooge gebouwen , vooral torens , midden 
in steden en dorpen op, waar hij ook, even als in ruinen en 
steenhoopen nestelt en met duiven, musschen en andere 
vogels leeft, zonder hun eenig leed te doen. Hij slaapt over 
dag op balken, of ook in digte boomen, is niet schuw, 
wordt echter wakker, wanneer men hem verontrust en vliegt 
weg. Met het vallen van den avond begint hij rond te vlie- 
gen, laat daarbij zijn krassend geluid hooren, en leeft na- 
genoeg uitsluitend van muizen, die hij geheel inslikt, ech- 
ter ook van kapellen en torren. Hij maakt allerlei zonder- 
linge gebaren, klapt met den snavel, en blaast hevig. Het- 
eenvoudige nest, van stroo en eenige vederen gemaakt, be- 
vat 3 tot 5 tamelijk langwerpige, witte eijeren. De Kerkuil 
is een der nuttigste vogels, die jaarlijks duizenden van mui- 
zen wegvangt, en derhalve algemeen diende gespaard te worden- 
