69 
sc huw, voedt zich met allerlei vogels en zoogdieren, voor- 
namelijk sneeuwhoenderen, hazen, enz., en is derhalve voor 
den wildstand een zeer schadelijk dier; echter ook weder 
nuttig , d oor ,j a t hij vele lemmings en andere schadelijke 
knaagdieren doodt. Hij eet ook visschen , die hij , aan den 
°ever zittende, bespiedt en met de klaauwen vangt. Doode 
dieren roert hij intusschen niet aan. Hij vergezelt de jagers 
tamelijk regelmatig op hunne togten, en vangt het aange- 
sc h°tene wild met groote behendigheid weg. Men vindt het 
n est op rotsen, en het bevat 2 tot 4 vuil witte eijeren. 
DE HOORN-UILEN. ÖTUS. 
Tot deze afdeeling behooren alle Uilen, wier boven kop 
aan weerszijde van een pluimpje voorzien is, het - 
S ee n uit ongeveer zes tot acht verlengde vederen bestaat. De 
st aart i s bij allen tamelijk kort, en niet verlengd zoo als bij 
s °namige Gladkop-uilen. Zij worden ook Oor -uilen, in het 
k°ogduitseh Ohr-eulen, en in het fransch hiboux genoemd. 
küt geslacht kan in de volgende vijf ondergeslachten ver- 
deeld worden : 
d) De Nacht -hoornuilen ( Otus ), met eene zeer groote oor- 
^Peningj groot gezigt, en lange oorpluimpjes. Van dit on- 
er geslacht wordt slechts eene soort in ons werelddeel en 
°°k bij ons aangetroffen : te weten de Ransuil. 
De Moeras-hoornuilen {Brachyötus) , ook met eene groote 
or °pening, maar de oorpluimpjes kort. Hiertoe behoort onze 
