79 
De Groene specht. Plcus vlrtdis. 
Li nn., p. 175, no. 12. — Temm., I, 391 ; III, 280. — 
p; n ] 37 } ^ 379. — Nozem, en Sepp, I, 43 en IV, 
— Natjm., pl. 132. — Gould, pl. 226. — Gecinus 
vi ndi s , Boie, Isis, 1828, p. 316. 
^ebeele lengte 12". Vleugels ruim 6". Staart 4". 
^°g blaauwachtig wit; bij de jongen donkergrijs. 
e k en pooten donker loodkleurig. Bovensnavel aan de wor- 
belhelft geelachtig wit. De tong is langer dan bij de overige 
lü heemsche soorten, en kan nagenoeg een halven voetlang 
^dgestoken worden. 
^ u d: Bovendeelen groen, op den stuit in het geele 
r ekkend. Onderdeelen bleek gr o en g e el, van de borst 
me t flaauwe, naar achteren met duidelijke halvemaan- 
^° r mige zwartachtige dwarsbanden. Keel witachtig. 
kegels en oogstreek, zwart. De geheele boven- 
°P tot in den nek hoog karmijnrood. Eene groote 
kn r 
ev el vlek, bij het mannetje rood, bij het wijfje 
War t. Groote slagpennen donkerbruin, op de buitenvlag 
ve le witte regelmatige vlekken. Staartpennen donker* 
UlQ j met talrijke vale dwarsvlekken. 
° n g: in het algemeen als de ouden; maar de grond- 
e u r der onderdeelen lichter en witachtig , en d i g t 
j donkerbruine vlekken bedekt, die aan de 
en den hals overlangs, verder afwaarts dwars staan. 
