80 
Geen knevelvlek. Bovendeelen m et tamelijk breede 
vaal bruine dwarsbanden. Bovenkop tot in den 
nek rood. 
De Groene specbt is de meest algemeene der Europeaan- 
sche soorten. Hij wordt in het grootste gedeelte van Eu- 
ropa en in het westelijke Siberië aan getroffen. Bij ons broedt 
hij vrij algemeen, maar in de zee-provinciën is bij door- 
gaans in zeer kleinen getale, of ontbreekt aldaar op som- 
mige plaatsen geheel en al. Hij houdt zich bij voorkeur in 
eikenbosscben op. Hij snort niet, en komt ook niet op het 
kloppen af, waarmede men andere soorten kan lokken. 
Hij voedt zich voornamelijk met mieren en derzelver pop- 
pen, en men ziet hem derhalve dikwijls aan den voet der 
stammen of op den grond, waar hij met meer behendig- 
heid, huppelende loopt dan de overige soorten. Men vindt 
zijne 6 of 7, somtijds tot 9, witte eijeren in boomholen 
op een hoogte van 20 en meer voeten. 
De Kleine groene specht. Picus canus. 
Gmel., Linn., I, p. 434, n°. 45. — Picus vindi-canus , 
Meyer u. Wolf, Taschenbuch, I, 120. — Temm., I, 393; 
III, 281. — Nozem, en Sefp, IV, 389. — Naum., pl. 
133. — Gould, pl. 227. — Gecinus canus , Boie. 
Geheelelengte 11". Vleugels ongeveer 5 Staart 3|"- 
Oog grijs; bij de ouden, roodgrijs. Kleur van sna- 
vel en pooten als bij den Groenen specht. 
