90 
ken, in den zomer in geheel Europa en in het gematigde 
A.zië tot Japan aangetroffen. Hij verhuist in den nazomer, 
komt eerst in het voorjaar terug, en wordt gedurende dien tus- 
schentijd algemeen in Noord-Afrika waargenomen. Hij houdt 
zich bij voorkeur in kleine bosschen op. Men ziet hem niet 
zelden op de toppen der boomen, echter ook in de laagte, 
op hekken, palen enz. zitten. Hij laat, meestal zittende met 
hangende vleugels en den staart uitgebreid en een weinig 
opgerigt, zijn stemgeluid, van hetwelk zijn naam ontleent 
is, en op hetwelk niet zelden een lagchend geluid volgt, 
hooren. De stem van het wijfje bestaat uit de eenige malen 
herhaalde syllaben '/wik.” De Koekoek voedt zich voorna- 
melijk met harige rupsen, wier haren men dikwijls aan de 
binnenwanden van de maag gehecht vindt, ofschoon hij de 
meesten door den bek weder opgeeft. In het najaar eet hij 
ook beziën. Zijne voortplauting biedt, zoo als die van de 
overige Koekoeken en sommige andere vogels , de alom be- 
kende eigenaardigheid aan, dat het wijfje geen nest maakt , 
maar hare eijeren, in tusschenpoozen van ongeveer eene 
week, een voor een, in de nesten van andere vogels legt, 
en die door hen laat uitbroeden. Even zonderling is het, 
dat de, na evenredigheid zeer kleine en onderling buiten- 
gewoon in kleur en teekening verschillende eijeren, niet 
zelden in laatstgenoemde opzigten overeenstemmen met de 
eijeren der vogels, welke het pleegkind moeten opvoeden; 
en om dit te verklaren, heeft men aangenomen, dat 
ieder Koekoekswijfje eijeren van eene bijzondere kleur legt, 
