183 
te'^ 0,ÜeQ a * s onzen Graspieper. Deze plaatselijke varië- 
;v erd door pallas in Siberië ontdekt, en door hem Mot. 
^ lria > door latere dierkundigen Anth. cervinus, genoemd. 
° 0r nieuwere onderzoekingen is het gebleken , dat deze 
la * n den zomer ook in het grootste gedeelte van Rus- 
* !n Griekenland, in Sicilië en in Lapland onzen Gras- 
ai|^. er Vervan gt, terwijl in het geheele overige Scandinavië 
, 6011 de gewone Graspieper voorkomt; en dat zij deze 
^° ec iplaatsen vroegtijdig verlaat, en met onzen gewonen 
^ as pieper, die zich echter op zijue togten over geheel Noord- 
^'ka tot Tanger en Madera verbreid, in den winter in 
*>ypte aangetroffen wordt. Naar alle waarschijnlijkheid be- 
w .° len hiertoe ook de voorwerpen van Graspiepers in het 
j er hleed, in Japan en Celehes geschoten en door ons 
, Fauna Japonica onder den naam van Anth. pratensis 
Ja Po n ] 
P'eper 
‘ lCUs afgebeeld. Wij voegen hier nog hij, dat de Gras- 
°°de tinte zijner onderdeelen. 
e gewone Graspieper is in ons geheel land , op alle 
ail den, op de heide, op geesten, velden en moerassen 
j van Nipaul en Bengalen [Anth. rosaceus , hodgson) 
13l ets van onzen Graspieper afwijkt, dan door deflaauwe 
UflronHo i.: . •• . i > 
wed 
e g y uldig aan te treffen. Hij komt reeds in Maart aan, 
to’ekt veelal eerst in November wederom weg. Hij houdt 
°P den grond op, en zet zich slechts zelden op de 
1 6n Van de struiken of het hakhout. Bij het opvliegen 
„ e j , > in kleine tusschenpoozen , een eenigzins scherp 
1(1 Fooren. Wanneer hij zijn eenvoudigen, eenigzins sis- 
