186 
zijn door hunnen langen staart, kleinen kop en 
melijk hooge pooten. Het buitenste en volgende p aa( 
staartpennen zijn steeds, behalve eene streep langs den bi 0 ' 
nenrand, wit. De oogen zijn donkerbruin. 
Zij zijn onrustig van aard, wippen dikwijls met den staa^ 1 
loopen behendig op den grond en houden daarbij het kg 
chaam in eene horizontale rigting; zetten zich echter o 0 ' 1 
op het riet of andere planten, sommigen zelfs op boomen el ' 
gebouwen; nestelen op of niet hoog van den grond; hebb®’ 1 
eenen eenvoudigen zang en voeden zich met insekten en 
cler- 
i 
zelver maskers, zoo als ook met wormen. Hun jeugdig kl ee ' 
is verschillend van dat der ouden, het zomerkleed 
veelal ook min of meer van het winterkleed af, maar er 15 
weinig of geen onderscheid tusschen dat van beide seks eI) ’ 
De buiten de heete streken broedende soorten zijn trekvogel 
De Kwikstaarten werden slechts in Europa , Afrika en ^ 
aangetroffen. Het getal der bekende soorten is niet groot 
Men kan dit geslacht in twee onderafdeelingen breng et>l 
te weten: die der Grond- en die der Boom-kwikstaarten- 
DE GROND-KWIKSTAARTEN. 
De Grondkwikstaarten zijn gekenschetstd°° 
den langen, weinig ge kromden nagel van hun» 6 ’’ 
achterteen. Zij hebben den staart korter dan ^ 
Boomkwikstaarten, de pooten hooge r, en hunne ond er 
deelen zijn fraai geel, de bovendeden grijsgroen van k^ 1 ’ 1 " 
Zij houden zich op moerassige plaatsen of lage weilan^ 1 * 
