189 
den romp in het roestkleurige, verder naar achteren in 
liet 
° a d, 
re H 
riroog e i e trekkend, en de keel van onderen door een 
' Ude lyk schild van bruingrijze vlekken begrensd. Gedu- 
,j e ae o winter, maar vooral tegen het vooraar worden 
Ve <le 6Uren a ^ en g s kens fraaij er : dat is te zeggen, de kleine 
d; e le ° der bovendeelen trekken meer in het geelgroene; 
o v r ° uder( leelen gaan allengs van wit in het citroengele 
d e 5 en °ok de oogstreep Deemt niet zelden deze tint aan; 
ac i W&D 8 en worden zwartgraauw en de geheele bovenkop en 
al a s gaan alleugskens in het donker aschgraauwe over ; 
v Hn a ^ ver anderingen hebben bij ons in de tweede helft 
April 
Je plaats en zijn aan het einde van April afgeloopen. 
^ a ten blijven ook bij de ouden na de ruijing in het 
do 0 „ J DQaar het grijs van den kop wordt alsdan wederom 
v eiJ( j de algemeene grijsbruinachtig groengele tint der bo- 
ft 
e ele n 
lfurv."i! Cn verv angen. Deze gewone variëteit is over geheel 
riie ü 
e frankrijk, België, de Nederlanden, Duitschland, 
ko^^^eu en de zuidhelft vau Scandinavië verbreid ; maar 
n °°it in Groot-Brittauje, in den winter echter in 
^<tr Ul °l )a eu Noord-Afrika, voor. Iutusschen worden bij 
kop leeds allerlei kleine afwijkingen in de tinten aan den 
den p^'^^ffen : b. v. dat het grijs van den kop, in Mid- 
de r Ultsc kland lichter is dan bij ons, dat de donkere kleur 
^ Ü ^ en door ruin of meer wit of geel is afgebroken. — 
'P a , 6Ze g e ^one variëteit is ook de Gele kwikstaart, die 
> £oo eM “ d,é 
(Java, Borneo, Amboina) in menigte tot 
v °et hoogte broedt , en ook Malakka en het vaste 
