218 
eene zeer verwante soort, Oriolus kundoo , die echter eeuen 
laugeren snavel, kortere vleugels, en meer geel aan den 
staart heeft, en bij welke het zwart der teugels ook achter de 
oogen voortloopt. De Wielewaal behoort ouder de vogels, 
welke overal in niet grooten getale waargenomen worden. 
Intusschen wordt hij, ook m ons geheel land, in bosch- 
jes, buitenplaatsen en tuinen aangetroffen. Hij komt tot ons 
in de eerste helft van Mei en verlaat ons half Augustus 
reeds weder. Hij komt in allerlei hout, maar niet in spar- 
rebosschen voor. Hij is schuw, yoorzigtig, en houdt zich 
veelal in de hoogste takken der boomen op. Zijn zang is 
sterk fluitend en aangenaam, ofschoon kort; zijne lokstem 
daarentegen onaangenaam en krassend. Hij voedt zich met 
beziën en allerlei vruchten, vooral kersen. De jongen wor- 
den daarentegen met insekten gevoederd. Hij maakt slechts 
een broedsel jaarlijks. Het fraaije half kogelvormige nest is 
uit allerlei stoffen, zoo als bladeren, mos, gras, de schil van 
berken en bast van andere boomen, werk, zelfs houtkrul- 
len en papier gemaakt; en op vijf tot dertig voet hoogte van 
den grond met draden tusschen de gevorkte boomtakken 
stevig bevestigd. Het bevat 4 tot 5 , glanzig witte met zwart- 
roodbruinachtig , fijn gevlekte eijeren. 
DE VLIEGENVANGERS. MUSCICAPA. 
Deze familie is buitengewoon talrijk aan soorten. Men 
kan ze verdeelen in Vliegenvangers der oude en nieuwe we- 
