219 
reld. Zij hebben korte pooten, eenen afgeplatten, 
van voren ingek erfden en van eene punthaak voorzienen 
snavel, met borsteldraden aan zijnen wortel, tamelijk 
lange en eenigzius puntige vleugels, en de in Europa le- 
vende soorten hebben eenen mlddelmatigen staart, die aan 
het einde nagenoeg regt is, eenen korten bek, en doen door 
hare gestalte en grootte eenigzins aan onze Grasmusschen 
denken. 
Zij houden zich op hoornen op, komen zelden of niet op 
den grond ; voeden zich veelal met vliegende insekten, die 
zij , op dorre takken vrij zittende , bespieden ; eten echter 
°p den trek in het najaar, in de warmere streken, allerlei 
heziën; leven in het hout in de gematigde en heete lucht- 
streken, verlaten eerstgenoemden gedurende het gure jaarge- 
tijde, en verschillen van kleur veelal volgens den leeftijd, 
üiinder of niet volgens de sekse en het jaargetijde. Het 
öestkleed der jongen is bij alle Europeesche soorten op de 
bovendeden graauw bruin , met groote vaal rosachtige vlek- 
ten, op de onderdeelen witachtig met onduidelijke zwart- 
a chtige vlekken. 
Men heeft in Europa vier soorten van Vliegenvangers. 
De eene, Muscicapa parva, bechstein, is zeer gekenschetst 
door dat hare keel en het midden van den krop bij de 
°ude mannetjes roestrood is, en dat de staartpennen , in 
lederen leeftijd, behalve het middelste paar op de twee eer- 
de derden harer lengte, wit zijn. Bovendeelen voor het ove- 
rige grijsbruin; onderdeelen wit. Zij is kleiner dan onze ove- 
