226 
buit , alvorens hem te verslinden , aan doornen te steken 
of tusschen takken te klemmen. Hun stemgeluid is krach- 
tig, maar heesch; velen echter laten, in het voorjaar eenen, 
veelal van andere vogels nagebootsten, zang hooren. Zij 
houden zich op boomen of struiken op, en maken daarop 
hun eenvoudig nest, hetgeen 3 tot 4 gevlekte eijeren 
bevat. 
Men heeft in Europa zeven soorten van Klaauvvieren 
waargenomen , van welke de vier volgenden niet in ons land 
aangetroffen worden. 
Lanius meridionalis , Temm., uit Spanje, het zuidelijke 
Frankrijk, Italië, Griekenland en het zuidelijke Rusland. 
Heeft zeer veel overeenkomst met onzen Klapekster: maar 
is een weinig kleiner (vleugels 3}|"); de tweede slagpen 
is nagenoeg even kort als de zevende; de bek is grooter; 
het zwart van de teugels en de oorstreek loopt ook boven 
de oogen door; het graauw der bovendeelen trekt, vooral 
op den kop, veel meer in het zwartachtige, en het wit der 
onderdeelen , toont eene fraaije bleeke, rosé tint. 
Lanius minor, gmelin. In het algemeen als onze Klap- 
ekster, maar kleiner en staart korter; vleugels daarentegeu 
langer (41"), en puntiger (tweede slagpen nagenoeg gelijk 
aan de vierde) ; het geheele voorhoofd zwart, en het wit 
van krop, borst en buik met eene fijne en bleeke rosé tint. 
Bewoont het warme en gematigde Europa. Gemeen in den 
winter in Noord-Afrika. Zelden in het Munsterland. In ons 
land nog niet opgemerkt. 
