236 
van den kop, in het roodbruinachtige overgaande. De 
onderdekvederen van den staart roodbruin. Eene streep 
aan de teugels en langs den bovenrand der oorstreek , 
keel , slagpennen en buitenste groote vleugeldekvedereD 
zwart. Laatstgenoemden en de slagpennen aan het ein- 
de wit; maar de groote slagpennen aan de buitenvlag 
op den laatsten halven duim harer lengte citroengeel, en de 
kleine slagpennen ieder met een smal , perkamentachtig hard 
en vermillioenrood blaadje, welke aanhangsels echter bij de 
jongen ontbreken. Staai’t aan den wortel grijs, vervolgens 
zwart, aan het einde geel, en bij geheel oude mannetjes 
de schachten hier een weinig verhreed en vermiljoenrood. 
Deze fraaije vogel broedt in het koude Siberië tot Scan- 
dinavië , zuidelijk tot ongeveer 59°. Enkele paren werden 
echter zuidelijker en somtijds zelfs in Pruissen, Silezië en 
Wurtemberg broedende aangetroffen. Hij verhuist, maar 
slechts in sommige jaren , in het najaar; zwerft alsdan in 
Midden-Europa of zelfs in het zuidelijke Europa rond, en 
keert, somtijds eerst in de eerste helft van April naar zijne 
broedplaatsen terug. De omstandigheid , dat hij slechts in 
sommige jaren verschijnt, heeft in de duistere middel- 
eeuwen aanleiding gegeven tot het verhaal, dat hij een 
voorbode van de pest is; van daar zijn naam. Hij schijnt 
voor het overige ook in het koude Noord-Amerika voor te 
komen , ofschoon deze streken door eene geheel andere soort, 
Ampelis americana of cedrörum bewoont wordt; terwijl de 
derde, Amp. phoenicoptera van Japan afkomstig is. In zijn 
