296 
romp in het roodbruinaehtige overgaande en met vaalbruine 
lengtevlekken. In het winterkleed hebben de zwarte vederen 
lichte randen. Staartpennen , behalve het middelste paar, 
zwart; de buitenrand van het buitenpaar wit. 
Deze fraaije soort broedt in het koude Siberië en in Rus- 
land, zoo als in de Alpen-moerassen van het noordelijke 
Scandinavië, hier zuidelijk tot ongeveer 67°. Zij verspreidt 
zich, in het koude jaargetijde, veelal tot kleine troepen 
vereenigd, over het gematigde of zelfs het zuidelijke Euro- 
pa, en werd alsdan, zelfs aan het zeestrand, ofschoon in 
kleinen getale, in Duitschland , Denemarken, Groot-Brittanje, 
Frankrijk, België en eenige malen ook in ons land waar- 
genomen. Zij komt in koude winters tot in de Krim, werd 
in Klein-Azië aangetroffen , en zij trekt, tot vlugten ver- 
eenigd, Sarepta aan de Wolga in den winter voorbij. Deze 
soort bewoont ook het koude Noord- Amerika (Al. cornüta), 
en gaat in den winter tot Mejico. Het geel van den kop 
is bij de Siberische voorwerpen niet zelden wit. Hetzelfde 
geldt van Al. bïïópha, temm., uit Arabië, die echter rosser 
eu een weinig kleiner is dan gewoonlijk, voor het overige 
niet als soort daarvan schijnt af te wijken. Zij broedt aan 
vlakke, moerassige, met gras begroeide streken. Het nest is 
aan de zijde van eene graszode of op eene kleine verhe- 
venheid van den grond geplaatst, en heeft veel overeenkomst 
met dat van onzen Leeuwerik. Hare lokstem lijkent op die 
van de Sneeuwgors, maar zij is dieper van toon. Zij ver- 
heft zich, gelijk onze Leeuwerik, zingende in de lucht. 
